11 Şubat 2026 Çarşamba günü, çeşitli medya kuruluşları Hükümet Ayrımcılık ve Irkçılıkla Mücadele Komisyonu’nun raporunu yayınladı. Bu sonuçlar, internet ortamındaki ayrımcılık ve ırkçılığın, siyasetçilerin yaptığı olumsuz açıklamalardan açık biçimde etkilendiğini gösteriyor. Komisyon, sonuçlarını Amsterdam Üniversitesi tarafından yürütülen; 2014-2024 yılları arasında Hollanda Temsilciler Meclisi’ndeki on binlerce açıklamanın ve bunların internetteki tepkilere etkisinin analiz edildiği bir araştırmaya dayandırdı.

Araştırma, Parlamentodan çıkan kutuplaştırıcı söylemin, internetteki tartışmaların doğasını doğrudan şekillendirdiğini ortaya koyuyor. Siyasi arenada kullanılan çerçeveler ve terimler, sosyal medyada ve kamusal tartışmalarda da benimseniyor. Özellikle son on yılda Müslümanlara ve diğer etnik gruplara yönelik ayrımcı ifadelerde ciddi bir artış yaşanmıştır. Haber kanallarının da bu söylemleri yeniden piyasaya sürerek ve onlara meşruiyet kazandırarak büyüteç rolü oynadığı görülüyor.

Ortaya çıkan tablo münferit bir hadise değil, tekrarlanan yapısal bir örüntüdür. Hizb-ut Tahrir, yıllardır siyasi kurumların ve medyanın, İslam’ı ve Müslüman topluluğu bir sorun olarak tasvir etmede oynadığı role dikkat çekmektedir. Bu araştırma, Müslümanların uzun zamandır tecrübe ettiği gerçeği rakamlarla teyit etmektedir: Düşmanlık kendiliğinden oluşmaz; fikrî olarak inşa edilir.

Özgürlük Partisi (PVV) ve benzer yönelimli partilerin açıklamaları İslam düşmanı söyleme açıkça katkıda bulunsa da, sorun sadece bu partilerle sınırlı değildir. Daha geniş anlamda laik çerçeve içerisindeki siyasal tartışma zemini, Müslümanları yapısal olarak savunma pozisyonuna itmektedir. Müslümanlar sürekli olarak bir entegrasyon sorunu, bir güvenlik riski veya kültürel sapma olarak resmedilmektedir. Böylece Müslüman kimliği, ancak hâkim liberal-normatif çerçeveye uyum sağladığı ölçüde tolere edilen problemli bir kimliğe indirgenmektedir.

Siyasiler toplumsal gerilimleri “entegrasyonun başarısızlığı” olarak tasvir ederken, aslında bizzat kendi söylemleri bu gerilimleri beslemektedir. Sorumluluk Müslüman topluluk üzerine atılsa da aslında temel neden laik sistemin bünyesinde saklıdır.

Bu gerilimler, İslami ölçü ve değerlere bağlılıktan değil, aksine seküler değerlerin düşünce ve eylemde hakim olduğu homojen bir toplum modeli dayatmasından kaynaklanmaktadır. Dolayısıyla yapısal sorun Müslüman topluluklarda değil, ideolojik temele dayalı alternatif bir dünya görüşünü kuşatmakta özsel bir acziyet sergileyen sistemin kendisindedir.