(ترجمه)

جنگ موسوم به «مبارزه با تروریزم» بیست‌وپنج سال پیش با هدف اعلام جلوگیری از بازگشت خلافت به راه افتاد؛ اما در واقع، مقصود آن بازتحمیل سیطرهٔ مستقیم بر خاورمیانه برای حفظ سلطۀ استعماری نوین امریکا بود که پس از جنگ جهانی دوم شکل گرفت، آن‌هم در شرایطی که شکنندگی حکام وابسته به آن روزبه‌روز آشکارتر می‌شد. گمان می‌رفت که با تحمیل نظام دموکراتیک به زور به‌عنوان بدیلی برای استبدادی که واشنگتن همواره به آن تکیه داشته تنش فزایندهٔ منطقه مهار گردد.

اما آن رؤیا خیلی زود به کابوس بدل شد؛ با این همه، اشتیاق امریکا برای جلوگیری از بازگشت خلافت هرگز فروکش نکرد، زیرا تداوم بهره‌کشی‌اش از جهان، اساساً به نبود بدیل تمدنیِ رقیب گره خورده است.

یکی از ستون‌های اصلی سلطۀ استعماری نوین امریکا در خاورمیانه، وجود رژیم یهود است که همچون پایگاه پیش‌راندهٔ آن در منطقه عمل می‌کند. بقای این رژیم در سیاست امریکا جایگاهی اساسی دارد؛ هرچند شاید حیاتیِ مطلق نباشد، اما واشنگتن امروز به این جمع‌بندی رسیده که منافع نگهداشت آن بیش از زیان‌های فقدانش است. از همین‌رو، همچنان شریان حیاتش را می‌گشاید، حتی اگر یهود به تلخی دریافته باشند که وابستگی به امریکا چه خطر وجودی‌ای در دل خود نهفته دارد.

برای طولانی‌ساختن عمر خویش، رژیم یهود کوشیده است اهمیت خود را با معرفی‌کردن خویش به‌عنوان سدی نفوذناپذیر در برابر «اسلام رادیکال» و خطری که به‌زعم آنان متوجه غرب است، برجسته سازد. زنگ‌های هشدار «اسلام رادیکال» بار دیگر در واشنگتن به صدا درآمده است. این‌بار از زبان چهره‌هایی چون رئیس‌جمهور دونالد ترامپ، وزیر خارجه مارکو روبیو و مدیر اطلاعات ملی تولسی گابارد.

هرچند این فراخوان‌ها با توجیه استمرار رژیم غاصب—پس از آن‌که پروژهٔ صهیونیستی همهٔ مشروعیت خود را از دست داده—برای آن پوشش می‌سازد، اما حملات علیه «اسلام رادیکال» که در حقیقت حمله به خود اسلام است، عامدانه بزرگ‌نمایی می‌شود تا سرسختی جهانی امریکا به‌طور عام، و در خاورمیانه به‌طور خاص، توجیه گردد.

نسل‌کشی در غزّه، چهرهٔ جهان را برای همیشه دگرگون کرد. نقاب «استثنایی‌بودن امریکایی» فرو افتاد و استبداد نظام جهانیِ برآمده از پسِ جنگ جهانی دوم عریان شد؛ نظامی که در توانمندسازی جنایت‌هایی چون نسل‌کشی غزّه دست داشته است. همچنین نقش سرمایه‌داران در افروختن خشونت و سودبردن تمسخرآمیز از آن، به حقیقتی آشکار برای همگان بدل گردید.

غزّه معادلات را وارونه کرد: نه‌تنها صهیونیسم مشروعیت خود را از دست داد، بلکه کل نظام جهانیِ پس از جنگ جهانی دوم نیز—در شرق و غرب یک‌سان—بی‌اعتبار شد. مردم در یک صف ایستاده‌اند و سرمایه‌داران در صف مقابل.

اسلام تنها بدیل واقعی این هرج‌ومرجی است که همه شاهد آنیم و حزب‌التحریر پیشگام دعوت به بدیل تمدنی اسلامی برای سرزمین‌های اسلامی است. از همین رو—و پیش از هر دلیل دیگر—امروز سایهٔ خطر ممنوع‌سازی بر سر ما سنگینی می‌کند.

 دفتر مطبوعاتی حزب‌التحریر – استرالیا