(ترجمه)

رژیم یهود و لبنان پس از چهار روز پی‌هم مذاکرات مستقیم در واشنگتن، بر یک توافق‌نامه چارچوبی امضا کردند. این توافق‌نامه تصریح می‌کند که رژیم یهود و لبنان قصد دارند نزاع میان خود را پایان دهند، ریشه‌ها و عوامل اساسی آن را مورد رسیدگی قرار دهند و هرگونه حالت جنگی را خاتمه بخشند. همچنان دو طرف متعهد می‌شوند که روند روشن را دنبال کنند که بر بنیاد آن، ارتش لبنان حاکمیت عملی خود را بر اراضی لبنان باز پس گیرد. این توافق همچنان پیش‌بینی می‌کند که ارتش لبنان به‌گونهٔ تدریجی مسؤولیت کامل امنیتی را در دو منطقهٔ آزمایشی در جنوب لبنان به عهده گیرد.

بی‌تردید این توافق‌نامهٔ چارچوبی با بندهایی که در خود دارد، به‌ویژه بند نخست آن که تصریح می‌کند: «اسرائیل و لبنان حق هر دولت را برای موجودیت در صلح تأیید می‌کنند و تمایل متقابل خود را برای زیستن در امنیت به‌عنوان دو دولت دارای حاکمیت و همسایه ابراز می‌دارند...» همان چیزی را برای یهود تحقق می‌بخشد که طی دهه‌های گذشته آرزوی آن را داشتند؛ زیرا این بند، به‌رسمیت‌شناسی و اعترافی آشکار به مشروعیت رژیم غاصب آنان بر فلسطین، جنوب لبنان و بخش‌هایی از سوریه است. این امری است که امت اسلامی، هرگز نه در لبنان و نه در هیچ جای دیگر آن را پذیرفته و نخواهد پذیرفت؛ زیرا امت اسلامی فرزندان خود را بر انتظار روزی پرورش داده که در آن، فلسطین را به‌صورت کامل آزاد خواهند کرد و فاتحانه و تکبیرگویان وارد آن خواهند شد.

رژیم یهود نزد امت اسلامی از هر اشغالی که در تاریخ این امت گذشته، ناتوان‌تر و خوارتر است؛ زیرا این امت با صدها میلیون مسلمان آن را در محاصرهٔ خود دارد! اما تصمیم سیاسیِ به بند کشیدن اردوهای امت و حبس کردن آنان پشت دیوارهای سایکس ـ پیکو، همان عاملی است که باعث شد اشغال فلسطین در طول دهه‌های گذشته ادامه یابد. این حقیقت، وجیبه‌ای را که بر دوش اردوها و ارتش‌های مسلمانان، به‌ویژه در سرزمین‌های پیرامون فلسطین قرار دارد، آشکار می‌سازد؛ این‌که باید به حرکت آیند تا امت نیز همراه آنان برای آزادسازی سرزمین مبارک به حرکت درآید.

کسی که گمان می‌کند این توافق‌نامه‌های عادی‌سازی، با همهٔ شکل‌ها و قالب‌های خود می‌تواند قبله‌نمای امت اسلامی را منحرف سازد و آن را به فراموشی بسپارد که فلسطین سرزمینی اسلامی است؛ سرزمینی که صحابهٔ کرام آن را فتح کردند، سرزمینی که مسجد اقصی در آن قرار دارد؛ نخستین قبله، محل إسراء رسول الله صلی الله علیه وسلم و سومین حرم شریف. آری، کسی که چنین گمانی دارد، سخت در خواب و خیال است!

امت اسلامی از همان آغاز کودکی به فرزندان خود می‌آموزد که آزادسازی فلسطین امانتی بر گردن آنان است و کسانی که آن را آزاد خواهند کرد، همان لشکریانی‌اند که الله سبحانه وتعالی آنان را از میان امت برگزیده و از آنان به عنوان بندگان مخصوص و نیرومند یاد کرده است! به آنانی که نومیدی دل‌های‌شان را خورده و از ترس دنیای خود، به دنبال امریکا و دست‌پرورده‌اش، رژیم یهود، روان شده‌اند، سخن رسول الله صلی الله علیه وسلم را یادآور می‌شویم که فرمودند:

«يَأْتِي عَلَى النَّاسِ زَمَانٌ يُخَيَّرُ فِيهِ الرَّجُلُ بَيْنَ الْعَجْزِ وَالْفُجُورِ، فَمَنْ أَدْرَكَ ذَلِكَ الزَّمَانَ فَلْيَخْتَرِ الْعَجْزَ عَلَى الْفُجُورِ»

ترجمه: زمانی بر مردم فرا می‌رسد که در آن، مرد میان ناتوانی و فجور مخیّر می‌شود؛ پس هرکس آن زمان را دریابد، باید ناتوانی را بر فجور برگزیند.

 رژیم یهود و پشتیبان آن، امریکا، آرزو دارند که هر سرزمینی از سرزمین‌های مسلمانان به مشروعیت این رژیم اعتراف کند تا پس از آن، مذاکرات بر سر مرزها و جزئیاتی آغاز شود که واقعیت اعتراف به آن را تغییر نمی‌دهد. بدین‌گونه، آنان با توافق‌نامه‌ها چیزی را برای یهود تحقق می‌بخشند که با زور و قدرت از تحقق آن عاجز ماندند و نام‌های خود را در فهرست کسانی ثبت می‌کنند که سرزمین مبارک فلسطین را ضایع کردند و آن را به دشمنان امت اسلامی فروختند.

رژیم یهود، رژیمی غاصب بر سرزمین مسلمانان است؛ نه مشروعیتی دارد و نه در سرزمین‌های مسلمانان جایی برای موجودیت آن است. رهایی امت از این رژیم و شرارت‌های آن، مسؤولیت همهٔ ارتش‌ها و اردوهای امت است؛ نزدیک‌ترها پیش از دورترها. ما آنان را به همین امر فرا می‌خوانیم و ندای خود را پیوسته به گوش آنان می‌رسانیم. الله سبحانه وتعالی می‌فرماید:

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَا لَكُمْ إِذَا قِيلَ لَكُمُ ‌انْفِرُوا فِي سَبِيلِ اللهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الْأَرْضِ أَرَضِيتُمْ بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنَ الْآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا قَلِيلٌ﴾ [التوبة:  38]

ترجمه: ‏‏ای مؤمنان! چرا هنگامي كه به شما گفته مي‌شود: (براي جهاد) در راه الله حركت كنيد، سستي مي‌كنيد و دل به دنيا مي‌دهيد؟ آيا به زندگي اين جهان به جاي زندگي آن جهان خوشنوديد؟ (و فاني را بر باقي ترجيح مي‌دهيد ؟ آيا سزد كه چنين كنيد؟) تمتّع و كالاي اين جهان در برابر تمتّع و كالاي آن جهان، چيز كمي بيش نيست.

 دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب‌التحریر