(ترجمه)

روز دوشنبه ۳۰/۳/۲۰۲۶م، (کنست) در رژیم یهود قانونی را مبنی بر اعدام اسیران فلسطینی به تصویب رساند؛ سپس جنایت‌کار «ایتامار بن غفیر» و همراهانش با نوشیدن شراب، به مناسبت تصویب این قانون جشن گرفتند.

این قانون در حالی به تصویب رسیده است که اسیران در زندان‌های رژیم جنایت‌کار با انواع رنج‌ها روبه‌رو اند؛ از شکنجه، گرسنگی و سرما گرفته تا محرومیت از درمان؛ تا جایی‌که هر کس به این زندان‌ها داخل می‌شود، گویی مفقود می‌گردد و آن‌که از آن بیرون می‌آید، چون نوزادی دوباره متولد شده است.

جنایات رژیم جنایت‌کار در غزه، کرانه باختری، لبنان، سوریه و سایر مناطق، افق‌ها را پر ساخته است؛ و در کنار آن، بستن مسجد الأقصی و جلوگیری از رسیدن نمازگزاران به آن، که بیش از یک ماه ادامه دارد، افزوده شده است؛ تا جایی‌که الأقصی خود به اسیری مبدل شده و با تهدید حکم اعدام و تخریب روبه‌رو است؛ چنان‌که تندروهای رژیم یهود شب و روز بر آن تصریح می‌کنند. بدین‌گونه، هم اسیران و هم مسری، در دست دشمن‌ترین مردم نسبت به مؤمنان قرار گرفته‌اند!

بی‌گمان، اسیران و مسری را نه بیانیه‌های محکومیت و تقبیح نجات می‌دهد و نه فریاد عالمی که امت را به خروج به جاده‌ها فراخواند پیش از آن‌که مسجد الأقصی ویران شود یا اسیران اعدام گردند. این جنایت از تصویب قانون اعدام آغاز نشده، بلکه از آن روزی آغاز شد که به رژیم اجازه داده شد دست یک مسلمان از اهل فلسطین را در بند کند، و در برابر آن، لشکرهای امت اسلامی برای رهایی اسیران به حرکت درنیامدند.

هم‌چنان، این جنایت نه از روزی آغاز شد که مجرمان به تخریب مسجد الأقصی تهدید کردند و نه از زمانی که بندگان الله سبحانه وتعالی را از مسری رسول الله صلی الله علیه وسلم منع نمودند؛ بلکه از آن روزی آغاز شد که این رژیم مسخ، سرزمین را اشغال کرد و زنجیرهای خود را بر دیوارهای آن افگند. از روزی آغاز شد که رژیم‌های مزدور بر تسلیم نمودن فلسطین، و گوهر آن مسجد الأقصی، به رژیم یهود همدست شدند؛ سپس مردم را به صلح با آن فراخواندند، در حالی‌که زمین را اشغال کرده و انسان‌ها را به قتل می‌رساند؛ مردان و زنان آزاده را به اسارت می‌برد و در دریای خون‌هایی که از اهل غزه و سراسر فلسطین جاری ساخته، غوطه‌ور است.

رژیم یهود و سران جنایت‌کار آن، بسیار کوچک‌تر و حقیرتر از آن‌اند که مسجد الأقصی را در اشغال خود نگهدارند؛ در حالی‌که الله سبحانه وتعالی فرموده است:

﴿وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ﴾ [بقرة: 61]

ترجمه: و بر آنان (مهر) ذلت و فقر زده شده است.

و نیز فرموده است:

﴿لَنْ يَضُرُّوكُمْ إِلَّا أَذًى وَإِنْ يُقَاتِلُوكُمْ يُوَلُّوكُمُ الْأَدْبَارَ ثُمَّ لَا يُنْصَرُونَ﴾ [آل‌عمران: 111]

ترجمه: آنان هرگز به شما زیانی جز آزار (اندکی) نخواهند رساند، و اگر با شما بجنگند، پشت کرده فرار می‌کنند و سپس یاری نخواهند شد.

و نیز فرموده است:

﴿وَلَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلَى حَيَاةٍ﴾ [البقرة: 96]

ترجمه: و آنان را حریص‌ترین مردم بر زندگی خواهی یافت.

الله سبحانه وتعالی راست فرموده است، و دروغ گفته است آن‌که ادعا می‌کند امت با لشکرهایش، یا حتی بخشی از آن، نمی‌تواند فلسطین را از بحر تا نهر آزاد ساخته و مسری را از پلیدی یهود در ساعتی از روز پاک گرداند.

اگر آزادسازی اسیران بر امت اسلامی و لشکرهای آن واجب است، نجات آنان از قتل، در حالی‌که چوبه‌های دار برای‌شان برپا شده واجب‌تر است؛ و اگر سکوت در برابر اشغال سرزمین مبارک، جنایت است، پس سکوت در برابر بستن مسجد الأقصی و تهدید به تخریب آن، جنایتی بزرگ‌تر است؛ و اگر نشستن از آزادسازی فلسطین گناهی هلاک‌کننده است، پس نشستن در حالی‌که خون‌های مردم آن ریخته می‌شود و الأقصی بسته شده و زمینه برای تخریب آن فراهم می‌گردد، مادر همه گناهان هلاک‌کننده است.

امروز، همانند دیروز، بر امت اسلامی واجب است که به حرکت درآید؛ نه برای محکوم‌سازی و تقبیح، بلکه برای آن‌که لشکرهایش را با حرارت ایمان به حرکت آورد و شعله جهاد در راه الله سبحانه وتعالی را برافروزد و تخت‌های حاکمان خود را سرنگون سازد، در حالی‌که به‌سوی مسجد الأقصی روی آورده، آزادکننده و تکبیرگویان، به تحقق این وعده الهی:

﴿وَلِيَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوهُ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَلِيُتَبِّرُوا مَا عَلَوْا تَتْبِيراً﴾ [الإسراء: 7]

ترجمه: و تا (مؤمنان) داخل مسجد شوند همان‌گونه که نخستین‌بار داخل شدند، و آنچه را (از شما ای یهود) بر آن دست یابند، به‌گونه‌ای کامل درهم بکوبند.

و هر حرکتی که پایین‌تر از این واجب باشد، خیانت به الله سبحانه وتعالی، به رسولش صلی الله علیه وسلم، به مسری رسول الله صلی الله علیه وسلم و به خون‌های اهل فلسطین و اسیران آن است؛ وإنا لله وإنا إليه راجعون!

  دفتر مطبوعاتی حزب‌التحریر – سرزمین مبارک فلسطین