(ترجمه)

وزیر جنگ و وزیر به‌اصطلاح امنیت داخلی رژیم یهودی، آغاز تطبیق اقدامات قانون اعدام بر اسیرانی را اعلام کردند که به انجام عملیات‌های قتل متهم‌اند. این اقدام «پس از آن صورت گرفت که آوی بلوط، فرمانده منطقۀ مرکزی در ارتش اشغالگر، تعدیلی را بر یک فرمان نظامی خاص مربوط به کرانۀ باختری امضا کرد» (شبکۀ رایه) زیرا تأیید کنست برای اجرایی‌شدن این قانون در کرانۀ باختری، که مستقیماً تحت قانون مدنی قرار ندارد، کافی نبود. از همین‌رو این تعدیل از طریق یک فرمان نظامی صادر شد تا زمینۀ تطبیق قانون در دادگاه‌های نظامی فعال در کرانۀ باختری فراهم گردد.

این اقدامات در حقیقت، تطبیق عملی همان قانونی است که رژیم یهودی برای اعدام اسیران فلسطینی تصویب کرده است؛ اقدامی که هم‌چون به‌صدادرآمدن آخرین زنگ خطر است و بار دیگر صدای اسیران را بلند می‌کند تا فریادشان به گوش امت برسد؛ فریادی که امت را به حرکت، یاری، غیرت و دفاع از خون مسلمانان و اسیران‌شان وادار سازد.

اما این فریاد روی به سلطه و تشکیلاتی نمی‌کند که هم‌چنان به توافق‌نامۀ خیانت‌بار اسلو تمسک کرده باشد؛ حتی اگر تمام فلسطین از دست برود، مردمش قتل‌عام شوند و از سرزمین‌شان آواره گردند!

این فریاد، خطاب به نظام‌هایی نیست که از روز اشغال سرزمین مبارک فلسطین تا امروز، پشتیبان رژیم یهودی بوده‌اند؛ بلکه خود در برابر هر کسی که با این رژیم دشمنی ورزد یا حتی به مقابله با آن بیندیشد، صف‌آرایی کرده‌اند، این‌ها همان نظام‌هایی‌اند که مسلمانان را در سرزمین‌های‌شان اعدام می‌کنند، آنان را ترور می‌نمایند و عرصه را بر ایشان تنگ می‌سازند. تنها به این جرم که دین الله سبحانه وتعالی را در دل، جان و اعمال خویش حمل می‌کنند، حاکمانی که در دشمنی با مؤمنان، با یهود به رقابت برخاسته‌اند.

این فریاد، چشم‌انتظار بازشدن دروازه‌های سازمان ملل، جامعۀ جهانی یا قدرت‌های شرق و غرب نیست؛ همان قدرت‌هایی که این رژیم را به‌وجود آوردند، زمینۀ بقای آن را فراهم ساختند و تا امروز نیز ستون‌های استواری‌اش را نگه داشته‌اند و همه ابزارهای سرکوب و کشتار را برای ریختن خون مردم فلسطین در اختیارش قرار می‌دهند؛ بلکه این، فریادی است در گوش‌ها و فراتر از آن در قلب‌های یک امت واحد؛ امتی که «مسری رسول الله صلی الله علیه وسلم» و سرزمین اطراف آن را سرزمینی مبارک و کاملاً اسلامی برای مسلمانان می‌داند؛ امتی که خون مردم فلسطین را مثل خون مسلمانان بغداد، قاهره، انقره، اسلام‌آباد، مکه و مدینه می‌شمارد.

این، فریادی است در دل‌های امتی که بیم آن دارد اگر در آزادسازی بیت‌المقدس، اسیران و مردمش از چنگال کفر تأخیر ورزد، گرفتار عذاب و خشم الله سبحانه وتعالی می‌گردد؛ امتی که می‌کوشد تقصیرات دهه‌های گذشته خویش را جبران کند، شاید الله سبحانه وتعالی توبه تقصیرکارانش را بپذیرد.

این فریادی است خطاب به غیرت ارتش‌ها و کسانی که توان حرکت دارند؛ اما هنوز به حرکت درنیامده‌اند؛ شاید خون در رگ‌ها به جوش آید، آنگاه که چوبه‌های دار را ببینند که عملاً برای برادران‌شان برپا شده است.

این فریادی است که دیگر با آن، اطاعت از حاکمی که در مسئلۀ فلسطین و در دیگر اوامر الله سبحانه وتعالی نافرمانی کرده، پذیرفتنی نیست؛ همان‌گونه که ترس از ستم جباران، یا دلبستگی به دنیای فانی و منافع پوسیده، در برابر آن ارزشی ندارد.

این، فریاد ایمان و اسلام است؛ فریاد امتی که صلحش یکی، جنگش یکی، خونش یکی و اسیرش یکی است؛ امتی که باید بر محور کتاب الله(سبحانه وتعالی) و سنت رسول الله صلی الله علیه وسلم گرد آید و تخت‌هایی را درهم بشکند که دهه‌ها او را از نبرد نصرت، پیروزی و آزادسازی اسیران و مسجدالأقصی بازداشته‌اند، پس آیا این فریاد به صاحبان حقیقی‌اش خواهد رسید؟

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ (۲۴) وَاتَّقُوا فِتْنَةً لَا تُصِيبَنَّ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْكُمْ خَاصَّةً وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ﴾ [الأنفال: 24-25]

ترجمه: ای کسانی که ایمان آورده‌اید! دعوت الله(سبحانه وتعالی) و رسول را اجابت کنید، هنگامی که شما را به چیزی فرا می‌خوانند که مایۀ حیات شماست و بدانید که الله(سبحانه وتعالی) میان انسان و قلب او حایل می‌شود و این‌که همگی به‌سوی او گردآورده می‌شوید و از فتنه‌ای بپرهیزید که تنها دامنگیر ستم‌گران شما نمی‌شود و بدانید که الله (سبحانه وتعالی)دارای مجازات سخت است.

دفتر مطبوعاتی حزب‌التحریر-سرزمین مبارک فلسطین

شمارۀ صدور: 28/1447ه.ق

 1ذی الحجه 1447 ه.ق.

 18 می 2026م.

مترجم: مصطفی اسلام