(ترجمه)

هر مرحله‌ای‌که از انقلاب سوریه می‌گذرد، لازم است که بر آن درنگی داشته و اوضاع را به صورت واقع‌بینانه بررسی کنیم و بعضی حوادثی‌که اتفاق می‌افتد، با روشنی دقیق‌تری نگاه کرده و بر نقاط مهم آن تمرکز کنیم تا راه‌حل موثری پیش‌کش شود؛  شاید الله سبحانه و تعالی مخلصینی‌ را که در انقلاب نقش اساسی دارند، توفیق دهد که به راه درست و هدایت سوق داده شده و به مسیر هدف واقعی انقلاب حرکت نمایند.

پس از به خطر افتادن منافع نظام سوریه در شمال غربی منطۀ آزاد شده، جنگ داخلی در این منطقه جریان دارد و به صورت ناگهانی گروه‌های نورالدین زنکی و احرارالشام در برابر حرکت "هیئت تحریر شام" سقوط کرد و این جنگ به دلیلی صورت گرفت تا شهرهای اتارب، اریحا و معره نیز بدون جنگ به دست حکومت نجات دهنده برسد، به سوی عفرین بیرون شوند و هردو حرکت مخالفت را ابراز نمودند و اکنون گروه "هیئت تحریر شام" بر عموم منطقه تسلط داشته، با وجودی‌که گروه‌های دیگری‌که هویت ترکی و گرایش اخوانی دارند؛ مانند گروه فیلق الشام، یا گروه‌های سلفی منشأ که خود را به القاعده نسبت می‌دهند و گروه حراس الدین نیز وجود دارد.

به خاطر بهتر فهمیدن موضوع خوب است که به دو مرحلۀ گذشته برگردیم تا بدانیم ‌که اصل وریشۀ حرکت تحریر شام گروه جبهة النصره بوده که از گروه داعش جدا شد و تبعیت خود را از القاعده اعلان کرد؛ سپس این لباس را که با داشتن آن بر دیگر گروه‌ها افتخار می‌کرد، از تن بیرون کرده و به تشویق و چراق سبز جامعۀ بین‌المللی و به خاطر رضایت‌شان گروه القاعده را ترک کرد تا مبادا این گروه از طرف کفار در لیست گروه‌های تروریستی داخل شود؛ سپس این گروه یک گام دیگر به سوی ذلیل شدن برداشت و گروه هیئت تحریر شام را تشکیل داد؛ گروهی‌که با ترک‌ها رابطه برقرار کرده و تصمیم گرفتند که بر منطقۀ آزاد شده داخل شوند. پس از آن‌که این گروه با روس‌ها و ایرانی‌ها توافق کردند تا نیروهای خود را به شمال غربی داخل سازند، تعهد دادند که مجاهدین به هیچ عملی نظامی در برابر نظام سوریه اقدام نخواهد کرد؛ آن هم به خاطری عملی شدن توافق‌نامۀ "آستانه" طوری‌که باید تنش‌های این منطقه کاهش یابد.

سپس بین "هیئت تحریرشام" و گروه زنگی بعد از توافق‌نامۀ "سوتچی" جنگ صورت گرفت؛ توافق‌نامه‌ای‌که بین پوتین و اردوغان به امضاء رسید و ارادۀ امریکا را مبنی بر ضرورت پایان دادن انقلاب به صورت خاموشانه و تسلیم نمودن منطقه به نظام سوریه بدون جنگ و درگیری در برداشت؛ پایان دادن انقلاب سوریه از طریق سه اقدام کشنده‌ای‌که هریکی از این اعمال می‌تواند انقلاب را به تنهائی خود از بین ببرد، مخصوصاً این‌که این هرسه اقدام یک‌جا گردد.

 مهم‌ترین بندهای توافق‌نامۀ "سوتچی" پس گرفتن منطقۀ خلع سلاح بین نظام سوریه و انقلاب و پس گرفتن سلاح‌های ثقیله از دست مجاهدین و باز نمودن راه‌های حلب، دمشق و لاذقیه برای نظام سوریه است؛ راه‌هایی‌که منطقه را برای تعرض نظام سوریه آسان ساخته و در این زمان جنگ دیگری به وقوع می‌پیوندد. حرکت تحریر شام بر تمام منطقه حاکمیت داشته و ترکیه از این حاکمیت کاملاً راضی است.

سوال اینست که آیا گروه "تحریر شام" برای ترکیه تعهد داده در صورتی‌که به قدرت برسد، توافق‌نامۀ نامیمون "سوتچی" را عملی سازد؛ مخصوصاً حالا که دیگر گروه‌ها نقش ضعیف‌تری دارند؟! در صورتی‌که این گروه چنین تعهدی داده باشد، قبل از این‌که انقلاب را خاتمه دهد، اول خودشان را نابود می‌سازند؛ زیرا این گروه با این تصمیم و اقدامش با مردم مواجه شده؛ مردمی‌که با تمام توان در برابر این گروه قرار گرفته و نگران نتایج آن هم نخواهد بود و این مردم اجازه نمی‌دهند که خود، انقلاب و قربانی‌های شان را به آسانی به نظام سوریه بسپارند؛ پس با آن‌هم گروه"تحریرشام" متعهد به این امر خواهد بود یا این‌که ترکیه و امریکا این گروه را به تدریج به سر قدرت می‌آورند؟

با این‌که ترکیه و امریکا این گروه را به صورت درست شناخته و می‌دانند در صورتی‌که این گروه به قدرت برسد، با مردم بدرفتاری می‌کنند، آزار واذیت مردم توسط مالیات این گروه نشانۀ خطرناکی است که خود بیان‌گر اوضاع بد زندگی مردم است که با قدرت آمدن گروه تحریر شام در آینده مردم رنج آن را خواهد برد.

به همین دلیل، پس از این‌که گروه "تحریر شام" دور ساخته شود، ترکیه مزدوران دیگر خود را در منطقۀ عفرین مستقر خواهد ساخت و توسط شان حاکمیت "تحریر شام" را از این منطقه دور خواهد نمود و اوضاع به این صورت به دست سازمان ملل خواهد افتاد و سپس با بیرون شدن نیروهای ترکی نظام سوریه بر مردم حاکمیت پیدا کرده و به این شکل انقلاب سوریه پایان می‌یابد.

(ترجمه)

در یک نوار ویدیویی‌که در طی چندین روز در شبکه‌های تلویزیونی و سایت‌های شبکه‌های اجتماعی مکرراً نشر می‌شد، گسترش و استقرار نیروهای امریکایی را در شهر فلوجۀ ولایت انبار و دیگر شهر‌ها؛ از قبیل ولایات صلاح الدين، نینوا و اربيل نشان می‌داد. سفارت امریکا در بغداد تنها حضور ۵۲۰۰ نیروی امریکایی را در عراق تأیید کرد. در تناقض با رد این مطلب که از سوی برخی از مقامات رسمی به عنوان شایعه(بیشتر از ارقام مذکور) محسوب می‌شد، قرار داشت. ‏سنخگوی نیروهای امریکایی برای عملیات نظامی بغداد چنین اظهار نمود: «سترجنرال جليل الربيعی فرمانده عملیات نظامی بغداد تمام این شایعات ویدیویی را که توسط بعضی رسانه‌ها در خصوص استقرار نیروهای تازه‌نفس امریکایی در شهرهای عراق در حال پخش شدن است، رد می‌کند.» ‏هم‌چنین وی افزود: «این اخبار حقیقت ندارد؛ کسانی‌که این تبلیغات را به راه می‌اندازند، لازم است مصداق حقیقی و ثبوت رسمی داشته باشند و شایعه‌افگنی نکنند.» اما از سوی دیگر، عيد عماش الكربولی، عضو شورای ولایت انبار به روز یک‌شنبه تصدیق نمود که حضور نیروهای امنیتی امریکا در خاک عراق بر مبنای توافق‌نامۀ امنیتی بوده که در نتیجه برای آموزش عساکر عراقی و تأمین خدمات لوژستیکی اعزام شده اند.

سایر گزارشات نیز بیان داشتند که دلیل بر افزایش نیروهای امریکایی و افزایش فعالیت‌شان، در واقع مقابله با نفوذ ایران و توقیف ۶۷ ملیشه‌های مشهور‌ش و ضبط سلاح آن‌ها و دستگیری رهبران نظامی ایران می‌باشد که موجی از ارعاب و تهدیدات و خشم رهبران این ملیشه‌ها را علیه هم‌چو تصمیم دریافت نموده اند؛ اما نیروهای سنی مذهب از این تصمیم استقبال نموده و این حرکت را یک مجرای خروج یعنی رهایی از شر هژمونی ایران و ملیشه‌های آن‌ها در چهاراطراف کشور و عساکر‌ش و پول‌های دزدی شدۀ عامۀ ایران دانستند. این امر باعث شد که حیدر عبادی، نخست‌وزیر اسبق-که در برنامۀ خبری شبکۀ تلویزیونی "روسیه امروز" پخش می‌شد- در مسئلۀ تهدیدات با جناح‌های مختلف در برابر حضور نظامیان امریکایی در عراق ابراز شگفتی و خوشحالی کند. او گفت: «آن‌ها در ظاهر تقبیح و  درخفا همدستی می‌کنند.»

به همین ملحوظ، ما باید در خصوص این استقرار نیروهای امریکایی نکات ذلیل را بیان نماییم:

1. حضور نیروهای امریکایی و ویرانی آن‌ها نه‌ تنها در عراق؛ بل در سراسر منطقه در واقع جنگی‌ست که در مناطق نفوذی مسلمانان به راه انداخته شده تا ظرفیت‌های این امت را تحت کنترول در آورده و به منابع وسیع نفتی آن‌ها غلبه حاصل نموده و از منافع امریکا دفاع کنند. ‏هنگامی‌که حرف از حفظ مشروعیت بین‌المللی و حفاظت ضعیف از قوی به میان می‌آید، بدانید که دروغ می‌گویند. ‏امریکا، مانند تمام کشورهای غربی، رویکرد ماکیاولی را به خود اختیار نموده و به همین ساده‌گی، خود را انسان مهربان، اخلاقی و منصف جلوه می‌دهد؛ مگر در واقعیت تنها نگران منافع خود است و حاضر است بخاطر آن انسانیت را زیر پای و قتل عام نموده و شمشیر استبدادش را از نیام برکشد.

۲. امریکا پس از حضور در عراق، گام‌های خاصی را برای دستیابی به استراتیژی خود در منطقه برداشت؛ مهم‌ترین آن‌ها ترسیم و ساختاربندی دوباره پروژۀ سیکس پیکوت(Sykes-Picot)  بوده که آن را انحلال و سرحدات خود را در این نقشه دوباره ترسیم و بازسازی نمود و از مرحلۀ دولت‌های ضعیف به مرحله دولت‌های ضعیف‌تر در جناح‌های در حال جنگ برد تا دولت‌ها یکدیگرخود را تضعیف کنند و امریکا بتواند منافع خود را تأمین کند. اما روش‌های مبارزۀ امریکا از یک زمان به زمان دیگر متفاوت بوده و ممکن است بر اساس رویداد‌های غیرقابل پیش‌بینی بر روی زمین شکست بخورند؛ مگر امریکا به خاطر رسیدن به هدف اصلی خود، هرگز منحرف نخواهد شد. جنبش‌های مقامات امریکا و سفر ناگهانی آن‌ها به عراق نمایانگر اینست که دولت‌های موفق عراق در توانایی خود برای اجرای برنامه‌های‌شان شکست خورده اند. آن‌ها توجیهات زیادی برای دخالت در امور داخلی عراق کردند؛ به طول مثال: فساد، شکست، فقر، خدمات ضعیف، محافل عیش، هدر بردن پول‌های عامه، گسترش سلاح، ملیشه‌ها و امنیت ضعیف.

3. روابط علنی خصومت‌آمیز امریکا و ایران هرگز روابط پنهانی واقعی آن‌ها را که بر اساس منافع حیاتی، این دو کشور را متحد می‌سازد، نشان نمی‌دهد. سیاست‌مداران عمومی معتقد اند که ایران دشمن امریکاست و فکر می‌کنند امریکا می‌خواهد به بهانۀ حمایت از شبه‌نظامیان، بر ایران قصد حمله نموده و آن کشور را ضعیف کند. اما بسیاری از حقایق سیاسی نشان‌دهندۀ روابط مستحکم میان این دو کشور است؛ همان‌گونه که تاریخ روابط بین آن‌ها را از زمان انقلاب خمینی تاکنون نشان داده است. مخالفت و تنش میان امریکا و ایران هرگز از سرحد بیانیه‌های میان‌تهی پیش نخواهد رفت. این کاملاً اشتباه است که بگوییم ایران نقش غیرقابل کنترول را در منطقه بازی می‌کند. ایران با رضایت امریکا در منطقه حرکت می‌کند و به خوبی معنی اصلی این روند و محدودیت‌های خود را می‌داند؛ حتی اگر لحن صدای سخنرانی خود را برای گمراه‌سازی و یا پوشانیدن حقایق بلند کند. بنابر این، امریکا رژیم ایران را من‌حیث خدمت‌گذار برای منافع‌اش در میزان بزرگ می‌بیند؛ به سانی‌که حلقات تصمیم‌گیری در امریکا معتقد اند که حفظ رژیم بهتر از تلاش برای تغییر آن خواهد بود.

در اخیر، ما به اهل خود در عراق خطاب می‌کنیم: هرگز توسط سخنان شرین اشغال‌گران و غلامان و پیروان‌ آن‌ها فریب نخورید؛ زیرا آن‌ها کسانی‌ اند که رضایت و قول الله سبحانه‌و‌تعالی را فراموش کرده اند. الله سبحانه‌و‌تعالی می‌فرماید:

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى أَوْلِيَاء بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاء بَعْضٍ وَمَن يَتَوَلَّهُم مِّنكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ إِنَّ اللّهَ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ﴾

[مائده: ۵۱]

ترجمه: ای کسانی‌که ایمان آورده‌اید، یهود و نصاری را به دوستی نگیرید؛ چون بعضی آن‌ها دوستان بعضی دیگر اند؛ اگر کسی از میان شما با آن‌ها دوست باشد، پس از آن‌ها خواهد بود. حقیقتاً الله(سبحانه وتعالی) مردم ظالم را هدایت نمی‌کند.

اتخاذ رویکرد کفار و اختیار نمودن فکرۀ آن‌ها در زنده‌گی، کور کورانه راه رفتن در عقب‌شان، اعتقاد به آن‌ها، گرفتن به عنوان دوست و حمایت‌گر و متحد و امضای توافقنامه‌ها و قرارداد‌ها همرای‌شان، عواملی اند که عراق، حیثیت، شرافت و عزت‌اش را از بین بردن و در گودال انداختن و از جمله کشورهای درجه اول در فساد و عقب‌مانده‌گی، ناامنی و ناپاکی و در خدمات ناچیز قرار دادن است. وظیفۀ شرعی اینست که تمام پلان‌های کفار را منحل و محکوم و به تمام معنی برای خنثی‌سازی پلان‌هایش از شریعت کار گرفته و در نهایت امریکا و پیروانش را توسط تلاش سخت‌گیرانه و دعوت برای اعادۀ زنده‌گی اسلامی توسط تأسیس مجدد خلافت راشدۀ ثانی بر منهج نبوت اخراج نماییم؛ ‏زیرا خلافت اسلامی تمام رویا‌های کفار و نوکران آن را از بین خواهد برد و عدالت و خوبی را نه‌تنها برای مسلمانان؛ بلکه برای تمام جهانیان به ارمغان خواهد آورد و این امر ان‌شاءالله نزدیک است. الله سبحانه‌و‌تعالی می‌فرماید:

﴿الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ وَلِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ﴾

[حج: ۴۱]

ترجمه: ‏‏ (آن مؤمنانی‌كه الله سبحانه‌و‌تعالی) بديشان وعدۀ ياری و پيروزی داده است ) كسانی هستند كه هرگاه در زمين ايشان را قدرت بخشيم، نماز را برپا می‌دارند و زكات را می‌پردازند و امر به معروف و نهی از منكر می‌نمايند و سرانجام همه كارها به الله(سبحانه‌و‌تعالی)  برمی‌گردد(و بدان‌ها رسيدگی و دربارۀ آن‌ها داوری خواهد كرد؛ همان گونه كه آغاز همه كارها از ناحيۀ الله(سبحانه‌و‌تعالی) است.‏

دفتر مطبوعاتی حزب التحریر-ولایه عراق