(ترجمه)

در چند هفته گذشته، سیاست پاکستان درگیر حاشیه، تنش، هرج و مرج و بی‌ثباتی بوده است. عامل این بحران سیاسی دعوای فرقه‌ای میان قضات، جنرال‌ها و سیاسیون می‌باشد. هیچ جناحی دغدغۀ واقعی مشکلات مردم را بر سر ندارند. جناح‌ها فقط برای قدرت می‌جنگند که این امر هیچ سودی برای مردم پاکستان ندارد. مردم در تنگنای شدید اقتصادی غرق شده و دچار ناامیدی عمیقی گردیده‌اند.

در جنگ بر سر قدرت، قضات، جنرال‌ها و سیاسیون شکاف‌های عمیق اجتماعی را در میان مردم ایجاد نمودند. مسلمانان عام در ارتش در مقابل فرزندان خودشان قرار گرفتند. ملکیت‌ها تخریب گردیدند، مقدسات زیر پا شدند و خون پاک مسلمانان ریخته شد. ایجاد شکاف میان ارتش و عام مردم تنها مسلمانان را تضعیف می‌نماید و بس. این دقیقاً مانند به اصطلاح "جنگ علیه تروریزم" است؛ زمانی‌که مسلمانان علیه یک‌دیگر در مرز افغانستان می‌جنگند تا منافع استعماری آمریکا را حفظ نمایند. پاکستان در جبهه با هند تضعیف گردید، که در نهایت هند سرزمین اسلامی کشمیر را غصب نمود. الله سبحانه وتعالی می‌فرماید:

﴿وَاَطِیْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَلَا تَنَازَعُوْا فَتَفْشَلُوْا وَتَذْهَبَ رِیْحُكُمْ﴾ [انفال: 46]

ترجمه: از الله و رسولش اطاعت نمایید و (در تصمیم گیری) با یک‌دیگر نزاع نکنید که سُست می‌شوید و توان و اقتدارتان از بین می‌رود.

علی‌الرغم این‌که نزاع بر سر قدرت در بین خود جنرال‌ها، قضات و سیاسیون است، اما آن‌ها بالای چارچوب دولت لیبرال و سیکولار کاملاً توافق دارند. این چارچوب برای بیش از هفت دهه از سوی حکام پاکستان برای خدمت به نظم جهانی آمریکا تطبیق گردیده است. تحت این چارچوب سیکولار، جناح‌های ملکی و نظامی هردو، سیاست‌های سرمایه‌داری (کپیتالیستی) را تطبیق نموده و همواره ارزش پول پاکستان را کاهش داده‌اند. به دستور صندوق بین‌المللی پول استعمارگر (IMF)، مردم در آسیاب فقر، تورم و محرومیت غرق و زمین‌گیر گردیده‌اند. این درحالی است که سرمایۀ سودخواران با متمرکز گردیدن منابع به شکل عظیم و گستردۀ آن به دستان یک عدۀ معدود رو به افزایش است. جناح نظامی و ملکی هردو تضمین می‌نمودند تا پاکستان مهره‌ای برای منافع آمریکا قرار گرفته و ارتش پاکستان به عنوان یک نیروی مزدور مورد استفاده قرار گیرد.

هم‌چنان این جناح‌های نخبۀ حاکم نیز موافق هستند که اسلام در حکومت‌داری، اقتصاد، قضائیه و سیاست خارجی حرفی برای گفتن ندارد. آن‌ها برای جلب حمایت مردمِ اسلام دوست پاکستان فقط از نام اسلام استفاده می‌نمایند. با این حال، آن‌ها متعهد هستند که تصمیمات و قوانین انسانی همیشه بر شریعت نازل شده از جانب الله سبحانه وتعالی برتری دارند. جناح‌های حاکم اطمینان می‌دهند که اسلام هرگز دولت و مبنای سیاسی ندارد، آن‌ها این‌کار را به امید تأییدی، به رسمیت شناختن و ستایش غرب و برای به دست آوردن حمایت آمریکا جهت حفظ حاکمیت خویش انجام می‌دهند.

مبارزه میان جناح‌های حاکم در 76 سال گذشته ادامه داشته است. گاهی خیره و کم‌رنگ می‌گردد و گاهی هم به صورت یک بحران شدید سیاسی شعله‌ور می‌گردد. بعضاً زد و بندها میان رهبران نظامی و مردمان ملکی و بعضاً هم میان خود ارتش بر سر پُست‌های رهبری در ارتش نزاع صورت می‌گیرد. کشمکش‌ها ادامه خواهد داشت، زیرا خود دیموکراسی زدوبندهای پر زیان بر سر قدرت را تضمین می‌نماید. قوۀ مقننه و یا تولید قوانین از سوی انسان در دیموکراسی، جناح‌های حریص و قدرت‌مند را اجازه می‌دهد تا برای حفظ منافع شان قوانین بسازند تا در قدرت باقی مانده و بالای منابع دولت کنترول داشته باشند. مادامی‌که دیموکراسی وجود داشته باشد، مبارزه بر سر قدرت نیز ادامه خواهد داشت.

ای مسلمانان پاکستان! کامیابی تشکیلات نظامی و متحدان سیاسی آن، فعلاً PDM یا قبل از آن PTI و متحدان آن در قوۀ قضائیه هیچ آرامشی را برای مان به ارمغان نخواهد آورد. هردوی آن‌ها می‌خواهند که عین نظام را بالای ما تحمیل نمایند که عبارت از نظام دیموکراتیک سرمایه‌داری است و همین نظام منشأ تمام مشکلات ما می‌باشد. مبارزه بر سر "تفوق‌طلبی نظامیان و ملکی" ضیاع تلاش‌های ماست. نظامیان و ملکی‌ها هردو ضامن حفظ حاکمیت و برتری نظم جهانی آمریکا می‌باشد. حالا زمان آن فرا رسیده تا این نظام سیکلولاریستی دیموکراتیک و این سیاست‌های خود خواهانه را خاتمه دهید! حالا زمان آن فرا رسیده تا تهداب یک سیاست جدید و یک دولت جدید را بگذارید؛ دولتی‌که زندگی مان را به اساس آن‌چه که از سوی الله سبحانه وتعالی نازل گردیده است، شکل دهد! حالا زمان تأسیس خلافت بر منهج نبوت فرا رسیده است! در خلافت، تعهد به اطاعت و وفاداری به خلیفه فقط بخاطر حکم‌روایی وی به آن‌چه می‌باشد که الله سبحانه وتعالی نازل نموده است و بس. تمام مسلمانان خلیفه را مسئول رعایت امور مردم مبنی بر تطبیق مکمل و همه‌جانبۀ اسلام می‌دانند. قوۀ قضائیه دولت خلافت به اساس قانون شریعت تصمیم می‌گیرد. مردم و تمام نهادهای دولتی بر مافوق بودن و برتر بودن قانون شریعت تسلیم هستند و فیصلۀ قرآن‌کریم و سنت نبوی فیصلۀ نهایی خواهد بود.

ای مسلمانان پاکستان! حزب‌التحریر تنها حزبی است که می‌تواند شما را به مقصد خلافت برساند. این حزبی است که شما را تنها به اساس اسلام رهنمایی می‌کند. هیچ‌گاه این حزب در مورد فکره و طریقه خویش مصلحت و سازش نکرده است؛ زیرا مبنای فکری آن اسلام بوده و منهج آن به اساس نصوص شرعی می‌باشد. موقف منظم و منضبط آن در طول چندین دهه مبارزه بازتابی از فضای ناب درونی آن است که توسط ایمان خالص گردیده است. رهبری جهانی آن توانایی کامل تنظیم و رعایت امور شما را به اساس احکام شرعی دارا می‌باشد که حزب آن را در نشریات خویش گنجانیده است. پس با تأسیس خلافت هم‌گام با شباب حزب‌التحریر وجیبۀ خودرا ادا نمایید. اراده را محکم و عزم را جزم نموده بر این‌که آرام نخواهیم گرفت تا این‌که یک‌بار دیگر آفتاب خلافت بر روی امت بتابد.

ای مسلمانان نیروهای مسلح پاکستان! دیموکراسی در پاکستان شما را بین دو جناح همانند آسیاب آرد می‌سازد. در یک جناح رهبری نظامی قرار دارد که انرژی و قدرت شما را علیه مردم خودتان استفاه می‌نماید، طرف دیگر مدعیان دروغین برتری مدنی قرار دارد که بخاطر قدرت شما را هدف قرار داده است. این همان دیموکراسی است که مسلمانان را برای دو دهه در جنگ علیه "تروریزم" قرار داد. به ضایع ساختن خون و ریختن عرق خویش بخاطر رهبران خودخواه نکته پایان گذارید. آیا آرزوی ریختن خون و عرق تان را بخاطر کامیابی و برتری دین الله سبحانه وتعالی ندارید؟ بسیج نمودن و تحریک نمودن در مقابل مردم خودتان را بس کنید! آیا شما مشتاق بسیج شدن و تکبیرات برای آزادسازی کشمیر و مسجدالاقصی نیستید؟ چگونه برتری نظامی می‌تواند مایۀ افتخار شما باشد که حامی نظم غربی بوده و با دین ما در جنگ است؟ تنها افتخار و عزت در اطاعت از الله سبحانه وتعالی است و بس. بیرون آیید و برای تأسیس خلافت بر منهج نبوت به رهبری حزب‌التحریر نصرت دهید. یقیناً، این خلافت راشده خواهد بود که قلوب مؤمنین را آرامش و سکینت می‌دهد. این خلافت راشده خواهد بود که قلوب پارچه شده را با نور اسلام وحدت می‌بخشد، درست همانند قبایل مدینه منوره که قلوب آن‌هارا اسلام وحدت بخشید.

﴿وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللّهِ جَمِيعًا وَلاَ تَفَرَّقُواْ وَاذْكُرُواْ نِعْمَةَ اللّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنتُمْ أَعْدَاء فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُم بِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا وَكُنتُمْ عَلَىَ شَفَا حُفْرَةٍ مِّنَ النَّارِ فَأَنقَذَكُم مِّنْهَا كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ﴾ [آل عمران: 103]

ترجمه: و همه ګی به ریسمان الله (دین الله) چنګ زنید و پراکنده نشوید و نعمت بزرگ الله را به یاد آورید که چگونه دشمن یکدیکر بودید و او میان دل های تان الفت ایجاد نمود و به لطف وبرکت نعمتش برادر یک دیگر شدید؛ در حالی‌که پیش از آن به خاطر کفرتان بر لب پرتگاه آتش قرار داشتید، که الله شما را از آن نجات داد. الله این چنین آیات خودرا برای‌تان آشکار می‌سازد، باشد که هدایت یابید.

حزب‌التحریر-ولایه پاکستان

مترجم: عبدالرحمن قاطع

(ترجمه)

بخاری در صحیح خود روایت نموده است:

«عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَاتَ وَأَبُو بَكْرٍ بِالسُّنْحِ، قَالَ إِسْمَاعِيلُ: يَعْنِي بِالْعَالِيَةِ، فَقَامَ عُمَرُ يَقُولُ: وَاللَّهِ مَا مَاتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَتْ وَقَالَ عُمَرُ: وَاللَّهِ مَا كَانَ يَقَعُ فِي نَفْسِي إِلَّا ذَاكَ وَلَيَبْعَثَنَّهُ اللَّهُ فَلَيَقْطَعَنَّ أَيْدِيَ رِجَالٍ وَأَرْجُلَهُمْ، فَجَاءَ أَبُو بَكْرٍ فَكَشَفَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَبَّلَهُ قَالَ: بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي طِبْتَ حَيًّا وَمَيِّتًا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَا يُذِيقُكَ اللَّهُ الْمَوْتَتَيْنِ أَبَدًا، ثُمَّ خَرَجَ فَقَالَ: أَيُّهَا الْحَالِفُ عَلَى رِسْلِكَ فَلَمَّا تَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ جَلَسَ عُمَرُ فَحَمِدَ اللَّهَ أَبُو بَكْرٍ وَأَثْنَى عَلَيْهِ وَقَالَ أَلَا مَنْ كَانَ يَعْبُدُ مُحَمَّدًا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِنَّ مُحَمَّدًا قَدْ مَاتَ وَمَنْ كَانَ يَعْبُدُ اللَّهَ فَإِنَّ اللَّهَ حَيٌّ لَا يَمُوتُ وَقَالَ: {إِنَّكَ مَيِّتٌ وَإِنَّهُمْ مَيِّتُونَ}، وَقَالَ: {وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِنْ مَاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ وَمَنْ يَنْقَلِبْ عَلَى عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللَّهَ شَيْئًا وَسَيَجْزِي اللَّهُ الشَّاكِرِينَ} قَالَ: فَنَشَجَ النَّاسُ يَبْكُونَ قَالَ: وَاجْتَمَعَتْ الْأَنْصَارُ إِلَى سَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ فَقَالُوا مِنَّا أَمِيرٌ وَمِنْكُمْ أَمِيرٌ فَذَهَبَ إِلَيْهِمْ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَأَبُو عُبَيْدَةَ بْنُ الْجَرَّاحِ فَذَهَبَ عُمَرُ يَتَكَلَّمُ فَأَسْكَتَهُ أَبُو بَكْرٍ وَكَانَ عُمَرُ يَقُولُ وَاللَّهِ مَا أَرَدْتُ بِذَلِكَ إِلَّا أَنِّي قَدْ هَيَّأْتُ كَلَامًا قَدْ أَعْجَبَنِي خَشِيتُ أَنْ لَا يَبْلُغَهُ أَبُو بَكْرٍ ثُمَّ تَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ فَتَكَلَّمَ أَبْلَغَ النَّاسِ فَقَالَ فِي كَلَامِهِ: نَحْنُ الْأُمَرَاءُ وَأَنْتُمْ الْوُزَرَاءُ، فَقَالَ حُبَابُ بْنُ الْمُنْذِرِ: لَا وَاللَّهِ لَا نَفْعَلُ مِنَّا أَمِيرٌ وَمِنْكُمْ أَمِيرٌ، فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ: لَا وَلَكِنَّا الْأُمَرَاءُ وَأَنْتُمْ الْوُزَرَاءُ هُمْ أَوْسَطُ الْعَرَبِ دَارًا وَأَعْرَبُهُمْ أَحْسَابًا فَبَايِعُوا عُمَرَ أَوْ أَبَا عُبَيْدَةَ بْنَ الْجَرَّاحِ، فَقَالَ عُمَرُ: بَلْ نُبَايِعُكَ أَنْتَ فَأَنْتَ سَيِّدُنَا وَخَيْرُنَا وَأَحَبُّنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَأَخَذَ عُمَرُ بِيَدِهِ فَبَايَعَهُ وَبَايَعَهُ النَّاسُ، فَقَالَ قَائِلٌ: قَتَلْتُمْ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ، فَقَالَ عُمَرُ: قَتَلَهُ اللَّهُ»

ترجمه: عایشه رضی الله عنها همسر پیامبر صلی الله علیه وسلم گفت: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفات کرد و ابوبکر در موضع سنح (در منزل خود) بود، اسماعیل راوی حدیث می‌گوید؛ یعنی در بلندی‌های (مدینه)، عمر ایستاد؛ در حالی‌که می‌گفت: به الله (سبحانه وتعالی) سوگند که رسول الله صلی الله علیه وسلم وفات نکرده است. عایشه رضی الله عنها گفت: عمر گفت: به الله سوگند که چیزی در دل من نیفتاده بود، جز این‌که آن حضرت صلی الله علیه وسلم نمرده است و الله سبحانه وتعالی او را (از حالت بیهوشی) بر می‌خیزاند و دست و پاهای مردانی را (که قایل به مرگ وی‌اند) قطع می‌نماید. ابوبکر آمد و (چادر را) از روی رسول الله صلی الله علیه وسلم بر داشت و میان دو چشم او را بوسید و گفت: پدر و مادرم فدایت باد، در حال حیات و در حال مرگ خوش‌بو و پاکیزه هستی. سوگند به ذاتی‌که نفس من در ید قدرت اوست، الله سبحانه وتعالی دو مرگ را هرگز بر تو نمی‌چشاند. ابوبکر برآمد و گفت: ای سوگند خورنده (بر نمردن رسول الله صلی الله علیه وسلم) آرام باش و شتاب مکن. آنگاه که ابوبکر این سخن را گفت؛ عمر رضی الله عنه نشست. ابوبکر رضی الله عنه حمد و ستایش الله (سبحانه وتعالی) را کرده گفت: آگاه باشید؛ کسی‌که محمد را می‌پرستید، همانا محمد مرده است و کسی‌که الله سبحانه وتعالی را می‌پرستید، پس الله (سبحانه وتعالی) زنده است و نمی‌میرد و چنین تلاوت کرد: «قطعا تو خواهی مُرد و آنان (نیز) خواهند مُرد» (زمر: 30) و بعد از آن تلاوت کرد: «محمد، جز فرستاده‌ای که پیش از او هم پیامبرانی (آمده و) و گذشتند، نیست. آیا اگر او بمیرد یا کشته شود، از عقیدۀ خود بر می‌گردید؟ هرکس از عقیدۀ خود باز گردد، هرگز هیچ زیانی به الله نمی‌رساند و به زودی الله سبحانه وتعالی سپاسگزاران را پاداش خواهد داد.» (آل عمران:144) راوی گفت: در حالی‌که مردم با صدای بلند گریه می‌کردند. انصار (در امر خلافت) بر سعد بن عبادۀ در سقیفۀ بنی ساعده گرد آمده بودند، می‌گفتند: یک امیر از ما (انصار) و یک امیر از شما (مهاجرین) باشد؛ ابوبکر، عمر بن خطاب و ابوعبیدة بن جراح نزد آنان رفتند، عمر رفت با آنان سخن بگوید، اما ابوبکر از وی خواست خاموش بماند. عمر می‌گفت والله چیزی نمی‌خواستم جز سخن‌ شگفت‌آوری‌که آن را آماده کرده بودم، می‌ترسیدم که ابوبکر آن را به خوبی و با بلاغت بیان نکند؛ بعد از آن ابوبکر چنان سخن گفت که بلیغ‌ترین مردم بود؛ چنان‌چه گفت؛ امراء از ما و وزراء از شما باشد، حباب بن منذر گفت، نه والله این کار را نمی‌کنیم؛ یک امیر از ما و یک امیر از شما. ابوبکر گفت امراء از ما و وزراء از شما؛ زیرا ایشان (قریش) شریف‌ترین عرب به لحاظ دار (قبیله) و واضح‌ترین شان از نظر قرابت (به رسول کریم صلی الله علیه وسلم و تقدم در اسلام) اند، پس با عمر و یا اباعبیده بن جراح بیعت کنید. عمر گفت؛ بلکه با تو بیعت می‌کنیم، تو سیِّد ما و بهترین ما هستی، محبوب‌ترین مان نزد رسول الله صلی الله علیه وسلم هستی، سپس عمر دست ابوبکر را گرفت و با وی بیعت نمود؛ مردم نیز با وی بیعت نمودند. کسی گفت سعد بن عباده را کشتید (فروگذاشتید)، عمر گفت: الله (سبحانه وتعالی) او را بکشد.

در کتاب فتح الباری از ابن حجر عسقلانی در خصوص حدیث عایشه رضی الله عنها در مورد وفات و داستان سقیفه آمده است، آنچه مربوط به وفات می‌شود، در جایش در اواخر مبحث غزوات خواهد آمد و اما سقیفه که دربرگیرندۀ بیعت با ابوبکر رضی الله عنه به خلافت می‌باشد، هم‌چنان آن را مصنف از طریق ابن عباس از عمر در بخش حدود آورده است و بخشی از آن را در بخش احکام از طریق انس از عمر نیز ذکر کرده است و کامل‌ترین آن روایت ابن عباس است.  

دوستان گرامی!

در سقیفۀ بنی ساعده با ابوبکر رضی الله عنه بر خلافت بیعت صورت گرفت و از وقایع آن اجتماع در سقیفه که به بیعت با ابوبکر انجامید و سپس سكوت بقيه صحابه در قبال اين وقايع و تأييد آن‌ها نسبت به آن نشان می‌دهد كه پيشنهاد نامزدها از طرف اهل حل و عقدی که دارای شرايط انعقاد هستند، سپس بحث در مورد این‌که کدام یک از آن‌ها از همه بهتر است و سپس بیعت با او بر ولایت امور مسلمین، عبارت از اجرائات شرعی برای نصب خلیفۀ مسلمانان است و کسی‌که چگونگی نصب باقی خلفاء راشدین را تعقیب کند، همین حالت نصب ابوبکر را اما با تفاوت اسالیب در خواهد یافت. چنانچه برای عمر رضی الله عنه بیعت صورت گرفت، پس از آن که ابوبکر رضی الله عنه او را پیش از وفاتش به درخواست صحابه و اصرار آنان بر این امر، به مسلمانان انتخاب کرده بود، مسلمانان پس از مرگ ابوبکر پیرامون او گرد آمدند و با او بیعت نمودند. عمر رضی الله عنه قبل از وفاتش شش تن از اصحاب را برای این منصب کاندید نمود، نه یک شخص را، تا مسلمانان پس از مرگ عمر یکی از این شش نامزد را انتخاب کنند و با او بیعت نمایند. سپس آن شش تن در این امر باهم مشوره نموده و امر انتخاب کاندیدی را از میان شان که به مردم معرفی کرده شود تا با او بر خلافت بیعت کنند، به عبدالرحمن بن عوف سپردند، آن هم بعد از این‌که خودش را از رقابت خارج ساخت. او به بهترین شکل به این کار مهم پرداخت و تمام توان خود را به خرج داد و شب و روز در میان این پنج تن کاندید تلاش کرد که نخست ببیند در صورت برکناری هرکدام از آن‌ها چه کسی را معرفی می‌کند و برایش معلوم شد که رقابت محدود به عثمان و علی است؛ سپس به سراغ مردم رفت تا با آن‌ها مشورت کند که کدام یک از این دو نفر را انتخاب می‌نمایند و از مردان و زنان مهاجر و انصار پرسید، سپس مردم را در مسجد جمع کرد و بیعت را به علی پیش کرد و او با میل و علاقه اجابت نکرد؛ پس آن را به عثمان عرضه کرد و با او بیعت نمود. سپس بقیه مسلمانان در مسجد با او بیعت کردند و خلافت برای او منعقد شد. اما بیعت با علی رضی الله عنه توسط جمهور مسلمانان در مدینه و کوفه بعد از وفات عثمان رضی الله عنه صورت گرفت.

این اجرائات با تنوع اسالیب مورد تأیید صحابه رضی الله عنهم بوده و بر آن اجماع می‌باشد و از آن‌ چگونگی انتخاب خلیفه در دولت اسلام یعنی دولت خلافت، که به زودی به اذن الله سبحانه وتعالی خواهد آمد، گرفته شده است. با بررسی آن اجرائات متوجه می‌شویم که در تمام موارد:

1-      نامزدها برای مردم اعلان می‌شدند؛

2-      تمام آن‌ها شرایط انعقاد را داشتند؛

3-      سپس نظر اهل حل و عقد از مسلمانانی‌که نمایندۀ امت هستند گرفته می‌شود و آن‌ها در آن زمان صحابه بودند؛

4-      هرکس كه از طرف نمايندگان امت (اهل حل و عقد) و يا اكثريت آنان انتخاب شود، با وی بيعت انعقاد صورت می‌گیرد و خليفه مي‌گردد و اطاعت او واجب است؛

5-       سپس مردم با او بیعت طاعت می‌کنند.

با اشاره به ماجرای بیعت با عثمان و کاندید شدن شش نفر از صحابه توسط عمر رضی الله عنه، می‌توان چنین بیان کرد:

1-      وجود امیر مؤقتی که امور را تا مدت زمانی‌که خلیفه جدید نصب می‌شود، به عهده گیرد؛

2-      حداکثر تعداد داوطلبان شش نفر باشد.

این اجرائاتی است جهت نصب خلیفه برای مسلمانان، که از اقدامات صحابه در نصب خلفای راشدین برگرفته شده است. به اذن الله سبحانه وتعالی، مسلمانان به زودی این شرح حال معطر صحابه و خلفای راشدین را بر می‌گردانند و ما در آن فضای ایمانی زندگی خواهیم کرد که آن‌ها در آن زندگی می‌کردند؛ سپس دولت خلافت را احیا خواهیم کرد و خلیفه‌ای را نصب خواهیم نمود که از ساحت اسلام محافظت نماید و مصالح امت را در داخل و خارج رعایت نماید. اللهم آمین!

مترجم: احمد صادق امین

(ترجمه)

بنی اسرائیل توسط پیامبران شان رهبری می‌شدند. امام بخاری در صحیح خود روایت نموده که:

«أَبَا حَازِمٍ قَالَ: "قَاعَدْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ خَمْسَ سِنِينَ فَسَمِعْتُهُ يُحَدِّثُ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: كَانَتْ بَنُو إِسْرَائِيلَ تَسُوسُهُمْ الْأَنْبِيَاءُ كُلَّمَا هَلَكَ نَبِيٌّ خَلَفَهُ نَبِيٌّ وَإِنَّهُ لَا نَبِيَّ بَعْدِي وَسَيَكُونُ خُلَفَاءُ فَيَكْثُرُونَ، قَالُوا: فَمَا تَأْمُرُنَا قَالَ: فُوا بِبَيْعَةِ الْأَوَّلِ فَالْأَوَّلِ أَعْطُوهُمْ حَقَّهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ سَائِلُهُمْ عَمَّا اسْتَرْعَاهُمْ»

ترجمه: از ابوحازم روایت است که گفت: من با ابوهریره به مدت پنج سال هم‌نشینی کردم و از وی شنیدم که از پیامبر صلی الله علیه وسلم روایت می‌کرد که فرموده است: بنی اسرائیل را پیامبران‌شان رهبری می‌کرد و هرگاه پیامبری فوت می‌نمود، پس از وی پیامبری دیگر می‌آمد، پس از من پیامبری نیست، ولی خلفاء اند که بسیار می‌شوند، گفتند: برای ما چی دستور می‌دهی، فرمود: بر بیعت خلیفۀ اول وفا کنید و حق خلفاء را اداء نمایید و الله (سبحانه وتعالی) در مورد حال رعایای شان از آنان خواهد پرسید.

این حدیث شریف مؤید این است که الله سبحانه وتعالی، به نیازهای مردم و به مصالح شان دانا و آگاه است، تمام اسباب سعادت و آرامش را برای آنان آماده کرده است. او سبحانه وتعالی به این حقیقت داناست که زندگی انسان بدون اجتماع ممکن نیست و اجتماعات انسانی باثبات و راست نخواهد شد مگر با حاکمی که مردم را با آن نظامی که در میان شان به آن راضی‌اند، رهبری و رهنمائی نماید و بهترين نظامی‌كه موجب سعادت و آرامش مردم می‌شود، نظامی است كه از خالق مدبر سبحانه وتعالی سرچشمه مي‌گيرد. بر این اساس، می‌بینیم که رسول الله صلی الله علیه وسلم در اين حديث اشاره می‌کند که انسان به نظام الهی نیاز دارد و در بنی اسرائیل اجرای این نظام از طریق انبیا انجام می‌شد و پیامبران یکی پس از دیگری به رهبری و رهنمائی بنی اسرائیل می‌آمدند؛ اما اسلام، که پیامبرش آخرین انبیا بود، حاکمیت را بعد از رسول الله صلی الله علیه وسلم برای مسلمانانی قرار داد که جانشین رسول الله صلی الله علیه وسلم در اجرای شریعت الله سبحانه وتعالی شوند؛ پس خلیفه همان حاکمی است که بعد از رسول الله صلی الله علیه وسلم زمام امور مسلمانان را به عهده می‌گیرد، راه او را می‌پیماید و مسیر او را در رسیدگی به امور امت بر اساس کتاب الله و سنت رسولش تکمیل می‌کند.

الله سبحانه وتعالی می‌فرماید:

«وَأَنِ احْكُمْ بَيْنَهُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ وَاحْذَرْهُمْ أَنْ يَفْتِنُوكَ عَنْ بَعْضِ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَيْكَ»

ترجمه: و (به تو ای پيامبر فرمان می‌دهيم به اين كه) در ميان آنان طبق چيزي حكم كن كه الله بر تو نازل كرده است، و از اميال و آرزوهای ايشان پيروی مكن، و از آنان برحذر باش كه (با كذب و حق‌پوشی و خيانت و غرض‌ورزی) تو را از برخی چيزهائی كه الله بر تو نازل كرده است، به دور و منحرف نكنند (و احكامی را پايمال هوی و هوس باطل خود نسازند).

زمانی‌که خطاب رسول الله صلی الله علیه وسلم، خطابی به امتش می‌باشد، پس مسلمانان مکلف‌اند تا خلیفه‌ای را انتخاب نمایند که در میان شان حکم نماید، به آنچه الله سبحانه وتعالی بر رسولش نازل کرده از احکامی که امور بندگان را سامان دهد و به مصالح آنان رسیدگی نماید.

برای اثبات اهمیت و ضرورت خلافت، دلایلی از قرآن و سنت و اجماع صحابه موجود است که بر آن تأکید دارد و این‌که خلافت، نظام حکومتی در اسلام است؛ اما شواهد از کتاب الله سبحانه وتعالی آن‌جا که می‌فرماید:

﴿فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ عَمَّا جَاءَكَ مِنَ الْحَقِّ﴾  [مائده: 48]

ترجمه: پس (اگر اهل كتاب از تو داوری خواستند) ميان آنان بر طبق چيزی داوری كن كه الله بر تو نازل كرده است، و به خاطر پيروی از اميال و آرزوهای ايشان، از حق و حقيقتی كه براي تو آمده است، روی مگردان. 

دلیل از سنت: همین حدیث است که امروز از آن بحث نمودیم.

 اما اجماع صحابه: مشغول شدن آنان به انتخاب جانشین برای رسول الله صلی الله علیه وسلم پس از رحلت شان، که تا هنوز دفن صورت نگرفته بود، هرچند اسلام به تسریع دفن میت توصیه کرده است. چگونه که آن میت از رسول الله صلی الله علیه وسلم باشد. پس مشغولیت‌شان به هر عملی قبل از دفن وی صلی الله علیه وسلم، نشان از اهمیت بسیار بالای آن کار است، به ویژه که هیچ یک از اصحاب بر مشغول شدن به تعیین جانشینی برای رسول الله صلی الله علیه وسلم بجای اشتغال به دفن وجود مطهرشان اعتراض ننمود؛ در حالی‌که چنین امری در صورتی‌که خلاف شرع می‌بود، قطعاً منع می‌گردید؛ پس اجماع صحابه دلیلی بر نهایت اهمیت این امر است و آن عبارت از بیعت به ولی امر مسلمانان می‌باشد تا جانشین رسول الله صلی الله علیه وسلم گردد، اگر کسى بگوید که در میان صحابه کسانی بوده‌اند که به موضوع مشغول شدن به نصب خلیفه بجای دفن رسول الله صلی الله علیه وسلم اعتراض داشتند، می‌گوییم که اعتراض‌شان به شخص خلیفه بود، نه به مقام خلافت.

بنابراین، خلافت نظام حکومتی در اسلام است که از سوی پروردگار جهانیان فرض شده است تا مسلمانان توسط بیعت، خلیفه‌ای را برای حکومت بر اساس کتاب الله و سنت رسولش تعیین کنند؛ زیرا او رهبر عمومی مسلمانان در این دنیا جهت اقامۀ احکام شرعی و حمل دعوت اسلام است و خلافت با این ویژگی، یک نظام حکومتی منحصر به فرد و متمایز است که با تمام نظام‌های قبلی و کنونی جهان متفاوت بوده و هیچ ارتباطی با آنان ندارد.

مترجم: احمد صادق امین