(ترجمه)

زمان انتخابات دنمارک فرارسیده و این بدین معناست که ما معمولاً شاهد اقدامات بعضی از احزابی‌که جهت امتیازگیری و گرفتن جایگاه احزاب دیگر سعی در حمله بر اسلام می‌کنند، هستیم. آن‌ها اکنون درحال تلاش برای تشویق و تحریک مسلمانان جهت اشتراک در انتخابات پارلمانی‌اند. تمسخرآمیز اینست که آن‌ها به دنبال جمع‌آوری رأی مسلمانانی‌اند که به شریعت و قانون‌شان ایمان دارند؛ چنانچه‌ سیکولران دنمارکی به‌طور فزاینده‌ای درحال از دست دادن اعتماد‌شان نسبت به دموکراسی‌اند.

مطالعات زیادی نشان می‌دهند که یک بی‌اعتمادی بی‌سابقه‌ای بین مردم دنمارک و سیاست‌مداران‌شان، همانگونه که نسبت به دموکراسی بد‌گمان‌اند، وجود دارد. انتخابات متعدد پیشین این را واضح کرده که دموکراسی یک بازی‌ست و برنده‌گان همیشه‌گی آن سرمایه‌داران‌اند. مطالعه‌ی وسیعی از سوی جامعه‌شناسان دنمارکی در مورد نظام سیاسی‌شان بر این تأکید می‌کند که "حکومت مردم" دروغی بیش نیست. کریستوف الرزگارد، یکی از محققین این تحقیق گفت: «بازی پارلمانیِ‌که در مجلس نماینده‌گان صورت می‌گیرد، به هر صورتی‌که باشد، به پیش می‌رود؛ اما تصمیمات مهمی‌که اتخاذ می‌گردند، در بیرون از آن ساخته می‌شوند.»     

اگر غیرمسلمانان این حقیقت را درک کرده‌اند که دیگر اعتمادی به دموکراسی ندارند، پس چگونه مسلمانان با آن (دموکراسی) کنار می‌آیند؟ مایی‌که توسط کتاب الله سبحانه‌و‌تعالی هدایت شده‌ایم، نباید بیشتر از غیرمسلمانان نسبت به شکست و سقوط دموکراسی آگاه باشیم؟! الله سبحانه‌و‌تعالی می‌فرماید:

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِن تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَل لَّكُمْ فُرْقَانًا﴾ [انفال: 29]

ترجمه: ای کسانی‌که ایمان آورده‌اید! اگر از (مخالفت فرمان) الله (سبحانه‌وتعالی) بپرهیزید، او برای شما وسیله‌ای جهت جدا ساختن حق از باطل قرار می‌دهد.

 آیا شرم‌آور نیست که مساجد و مراکز اسلامی، مردم را به رأی دادن در انتخابات، در حالی‌که رأی‌دهنده‌گانِ این نظام به خباثت و نیرنگ سیاست‌مداران‌شان پی برده‌اند، تشویق می‌کنند؟! رأی‌دهنده در انتخابات نظام‌های سیکولر با انسان به حیث وضع‌کننده قوانین به‌جای الله سبحانه‌و‌تعالی تعهد بسته و در نتیجه آن‌چه را او سبحانه‌و‌تعالی حرام گردانیده حلال و حلال الله سبحانه و‌تعالی را حرام می‌گرداند. اگر کار کردنِ اعضای مجلس نماینده‌گان در این نهاد حرام است، پس شکی نیست که رأی دادن در این انتخابات نیز حرام بوده و در واقع، این عمل برای افراد و احزاب، تعهدی برای انجام امور حرام می‌باشد.       

انتخاب مسلمانان محدود و منحصر به احزاب سیاسی سیکولریست ‌‌که اساس ایدیولوژی‌شان با اسلام متناقض می‌باشد. چنان‌چه هرازگاهی به حجاب اسلامی زنان حمله کرده و آن‌را نشانه‌ای از ظلم و ستم بر آن‌ها قلمداد کرده و به تربیه‌ی اسلامی اطفال نیز من‌حیث یک مشکل نگریسته، حالآن‌که همین‌ها هستند که همجنس‌گرایی را جواز می‌دهند.  

دولت‌های متوالی با اشکال و رنگ‌های گوناگونی در این کشور وجود داشته‌اند؛ اما جنگ علیه اسلام عنصر مشترک بین همه‌‌ی آن‌ها بوده است. بعضی از احزاب، موافقِ تحریکِ جوانان مسلمان برای سرکشی در مقابل والدینی بوده که مانع زنده‌گی آن‌ها مطابق شیوه‌ی زنده‌گی غربی هستند. چگونه می‌توانیم حامی سیاست‌مدارانی باشیم که خیانت جزئی از شخصیت‌شان بوده و مردم را تشویق می‌کنند که آن‌ها را برگزینند؟ درحالی‌که ما همواره شاهدیم که آن‌ها جزئی از جنگ و نبرد در مقابل ارزش‌های اسلامی تحت عناوین مبارزه با افراط‌گرایی، کنترول والدین و جامعه‌ی موازی می‌باشند. الله سبحانه‌و‌تعالی می‌فرماید:

﴿وَلَا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَمَا لَكُم مِّن دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِيَاءَ ثُمَّ لَا تُنصَرُونَ﴾ [هود: 113]

ترجمه: و بر ظالمان تکیه ننمایید که موجب می‌شود آتش شما را فرا گیرد؛ در آن حال، هیچ ولی و سرپرستی جز الله(سبحانه‌و‌تعالی) نخواهید داشت و یاری نمی‌شوید.

این ادعا که عدم مشارکت مسلمانان در انتخابات به نفع جناح‌های راست افراطی است، صرفاً نوعی تبلیغات برای ایجاد رعب و وحشت می‌باشد. سیاست فاشیستی اتخاذشده توسط دنمارک علیه اسلام و مسلمانان یک گرایش سیاسی دائمی و بخشی از ایدیولوژیی بوده که در همه‌ی نهادهای دولتی رخنه کرده است. ما در دنمارک با رژیمی ضد اسلام که درحال نشر تنفر و نژادپرستی و عادی‌سازی آن‌ها در جامعه می‌باشد، روبرو هستیم. این عمل برای احزابی‌که افکار نازی‌گرایانه دارند، زمینه‌ی اِعمال فشار روانی را بالای مسلمانان سهولت بخشیده تا مسلمانان را ترسانده، آن‌ها را مطیع خود ساخته و در نتیجه مسلمانان به گونه‌ی کامل در فضای غربی ذوب شوند.

برعلاوۀ این ادعا، که عدم مشارکت مسلمانان در انتخابات اثر منفی داشته و بی‌تفاوت بودن مسلمانان را نسبت به جامعۀ‌شان نشان می‌دهد، نیز نوعی تبلیغات گمراه‌کننده می‌باشد. صحیح نیست که اعتبار مسلمانان را در جامعه با دادن رأیی‌که هیچ‌گونه ارزشی ندارد، کاهش دهیم. مسلمانان مکلف به مشارکت مؤثر در جامعه‌اند؛ اما مطابق اسلام، و اسلام به ما چگونه‌گی مشارکت در فعالیت‌های سیاسی را به‌ گونه‌ی کامل و در جزئیات تشریح داده است.

برادران و خواهران مسلمان! دموکراسی قایقی درحال سقوط و غرق شدن در طوفان بحر است. مردم در کشورهای متعدد اروپایی درحال از دست دادن اعتمادشان نسبت به دموکراسی‌ بوده و به دنبال بدیلی برای نجات‌شان از بی‌عدالتی‌های نظام سرمایه‌داری‌اند. ای مسلمانان! شما این بدیل ارزش‌مند را در دستان‌تان دارید! برای شما به هیچ عنوان جایز نیست که از رژیم‌های کافر دموکراتیکی‌که بشریت را بیش از 200 سال فریب داده، نه در سخن و نه در عمل حمایت کنید.

موضوع مشارکت در انتخابات فقط در ممنوعیت آن خلاصه نشده، بلکه به هویت اسلامی و به این‌که نسبت به چه ایدیولوژی صداقت و وفاداری‌ داریم، نیز بر می‌گردد؛ طوری‌که نماینده‌ی حزب اصلی در دولت به موضوع وفاداری به نظام دموکراتیک در جریان یک افطاری شرم‌آوری‌که خالی از هرگونه برکت رمضانی بود، تأکید کرد. محل زنده‌گی‌مان در زمین تعیین‌کننده‌ی وفاداری‌مان نسبت به آن نبوده و به شرایط روزگاری‌که ما در آن زنده‌گی می‌کنیم، نیز نباید اهمیت بدهیم؛ بلکه باید وفاداری ‌و اخلاص‌مان همیشه نسبت به الله سبحانه‌و‌تعالی، رسول‌الله صلی‌الله‌علیه ‌و‌سلم و مؤمنان باشد.

ای مسلمانان با عزت! راه پیش روی‌مان در دنمارک عبارت از حفاظت از ارزش‌ها و هویت اسلامی و هم‌چنین برخاستن در مقابل سیاست‌های مخرب دولت‌های کنونی و پیشین در مورد ذوب مسلمانان در فضای فاسد جوامع غربی است. ما باید برای حفاظت از ارزش‌های اسلامی‌ و هم‌چنین در مقابل تبلیغات منفی علیه اسلام به‌گونه‌ی واحد برخاسته و آن‌ را به جوامع اطراف خود، که تعداد زیادی از مردم از مشکلات و فشارهای اجتماعی رنج می برند، برسانیم. ما مسلمانان باید بر روی حمل مشعل اسلام تمرکز کرده تا راه را برای همه‌ی مردم، مخصوصاً کسانی‌که مخلصانه در جستجوی راه‌حل حقیقی‌اند، روشن گردانیم.

ما مکلف به افشا‌سازی و نشان دادن مخالفت‌مان با پالیسی‌های خارجی‌که به برادران و خواهران‌مان ظلم و ستم کرده و آن‌ها را در سرزمین‌های‌شان به قتل می‌رسانند، هستیم؛ همان‌گونه که مکلف به دعوت برای تأسیس دولت خلافت راشده در سرزمین‌های اسلامی و حمل آن به جهانیان هستیم؛ سرزمین‌هایی‌که اسلام تنها راه‌حل قابل دوام جهت حل مشکلات و چالش‌هایی آن، ‌که در جهان امروزی با آن روبرو هستیم، خواهد بود. این یکی از مهم‌ترین درس‌هایی است که رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌و‌سلم در جریان دعوت خود در مکه به آن پرداخت، کشمکش‌ها و فساد سیاسی آن زمان را زیر سؤال برد و برای نشان دادن بدیل آن به ما، در مقابل فساد آن زمان ایستاده‌گی کرد.

﴿قُلْ هَٰذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللَّهِ عَلَىٰ بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ﴾ [یوسف: 108]

ترجمه: بگو: این راه من است و با بصیرت کامل، من و پیروانم همه‌ی مردم را به سوی الله (سبحانه‌و‌تعالی) دعوت می‌کنیم. منزّه است الله (سبحانه‌و‌تعالی) و من از مشرکان نیستم.

حزب‌التحریر-اسکندنویا

(ترجمه)

«عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ رضِيَ اللهُ عَنْهُمَا قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ قَالَ فِي الْقُرْآنِ بِغَيْرِ عِلْمٍ فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّارِ» (رواه ترمذی)

ترجمه: از عبدالله بن عباس رضی الله عنهما روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمود: كسی‌كه بدون علم قرآن را تفسير كند، جايگاه خود را در آتش دوزخ مهياء كرده است.

تفسیر از باب تفعیل گرفته شده و مراد از آن توضح و بیان می‌باشد؛ لیکن علماء در معنای تفسیر و تأویل اختلاف دارند. ابو عبیده وعده‌ای از علماء گفته اند که هردو به یک معناست؛ ولی عده‌ای دیگری در آن فرق قائل بوده و گفته اند: «تفسیر عبارت از کشف مراد و مفهوم از لفظ مشکل می‌باشد.» ولی صاحب نهایه فرموده است: «تأویل عبارت از نقل ظاهر لفظ از حالت اصلی آن به آن چه احتیاج به دلیلی است که بخاطر آن می‌خواهد ظاهر لفظ را ترک کند.»

در مورد جملۀ كسی‌كه بدون علم قرآن را تفسير كند، ملا علی قاری فرموده است: یعنی آن که بدون دلیل قطعی یا ظنی نقلی یا عقلی مطابق به شرع قرآن را تفسیر کند. و جملۀ جايگاه خود را در آتش دوزخ مهياء كرده است؛ یعنی مکانی را در آتش جهنم برای خود مهیاء نماید. ابن حجر گفته است: سزاوارترین مردم در این وعید گروه‌های اهل بدعت می‌باشند؛ زیرا الفاظ قرآن را از آنچه بر آن دلالت دارند، دور می‌سازند و از این گروه‌ها مردمی هســـتند که بدعت‌ها و تفاسیر باطل زیادی را در کلام خود آمیخته و پنهان می‌دارند و آن را بر اکثر اهل سنة ترویج می‌دهند. مانند صاحب کشاف که از این روش در تفسیر خود استفاده نموده است.

حالت اکثر اهل علم در این زمان به این منوال می‌باشد، چنان‌که نصوص را قسمی تأویل می‌کنند که محمل کلام نیست؛ قرآن را مطابق عقل، خواهشات و تمایلات شیطانی‌شان تفسیر می‌کنند. با فتاوایی‌که به اسلام مرتبط نیستند، علیه کسانی‌که برای اقامۀ خلافت فعالیت می‌کنند، می ایستند و می‌کوشند اولیای امور(حکام جاهل) را راضی بدارند؛ چنانچه آن‌ها دوست دارند نام ایشان زبان‌زد عام خاص باشد؛ ربا وسود را بر مسلمین حلال می‌گویند، با دشمنان اسلام مصلحت می‌کنند، نظام‌های دیموکراسی، علمانیت، دولت‌های مدنی را از طریق قومیت و انگیزه‌های وطنی بر مسلمانان مشروع معرفی می‌کنند؛ مطابق به خواهش خود اختلاط و هم‌نشینی مردان و زنان را در حیات عامه مشروع می‌دانند؛ خرید و فروش شراب را مشروع دانسته، شرکت‌های سهامی و طریقه‌های قمار را مشروع معرفی می‌کنند؛ موجودیت کسانی را که حکم به ما انزل الله نمی‌کنند، مشروع دانستنه و آن‌ها را متولی امور و مرجع رفاه خود می‌شناسند؛ حتی با بعضی از ایشان مراسم کاذب و خطای بیعت را نیز انجام می‌دهند. با این‌همه جهاد فی سبیل الله را بر مسلمانان حرام می‌گویند. برعکس کسانی را که به این فریضۀ بزرگ الهی همت می‌کنند و بخاطر دفاع از جان خود و دفاع دین اسلام در برابر دشمنان الله سبحانه وتعالی اقدام کرده‌اند، ایشان را دهشت‌افگن و تروریست اطلاق می‌کنند؛ در مقابل کسانی‌که رسول معظم اسلام صلى الله عليه وسلم را توهین می‌کنند، ساکت مانده و بادلائل آن‌ها را تبرئه کرده و می‌گویند: این‌ها کسانی هستند که تاهنوز دین برای‌شان نرسیده است و از حراست و تفکیک بین حلال و حرام بسیار فاصله گرفته‌اند.

لذا جریان همۀ این مشکلات از دست کسانی‌ست که قرآن را بدون علم و به رأی و عقل خود تفسیر می‌کنند. آیا این عده از علماء درک نکرده‌اند که به سبب آرای برخواسته از خواهشات ایشان بالای این امت چه حالاتی آمده است؟!

والسـلام علی من تبع الهدی