7 Ekim 2023’ten İtibaren Uluslararası Sistemin Çöküşü

Aksa Tufanı olayının patlak verdiği andan itibaren dünya artık eskisi gibi değildir; bunun nedeni zaten alevler içinde olan bölgede patlak veren savaş değildir; aksine yaşananların, on yıllardır kurallara dayalı olduğunu iddia eden uluslararası düzenin özünde, güç ve çıkarlar arasındaki kırılgan bir dengeden ibaret olduğunu açıkça ortaya çıkarmasıdır.

İşte tam da o anda, kendisini uluslararası hukukun koruyucusu olarak sunan sistemin maskesi düşmüştür. Zaten dünya, ilk gerçek sınavda insanların gözü önünde tökezleyene dek ve çifte standartları da tüm dünyanın gözü önünde ifşa oluncaya kadar bu konuda şüphe içerisindeydi. Böylece sahne, kurumların acziyeti, caydırıcılığın aşınması, ittifakların karmaşası ve benzerleri gibi tüm sertliğiyle derin aksaklıklara maruz kalmıştır.

Günler geçtikçe çöken şeyin sadece bölgesel dengeler değil, aksine artık ne kendi kurallarını dayatabilen ne de başkalarını meşruiyetine ikna edebilen bir sistem olan uluslararası sistemin bizzat temelleri olduğu ortaya çıkmıştır. Sahada kimin kazanıp kimin kaybettiği bir yana tanık olduğumuz şey, soğuk savaş sonrası şekillenen uluslararası sistemin sonunun başlangıcı olmasıdır. Zira bugün dünya, henüz yeni kurallar belirginleşmeden eski kuralların parçalandığı çalkantılı bir geçiş döneminin eşiğinde durmaktadır.

Uluslararası sistem, 7 Ekim 2023’ten bu yana ve hatta bugün İran’a karşı savaşa kadar, kırılganlığını ortaya çıkaran bir dizi çatışmalara maruz kalmıştır. Şimdi onu çöküşe sürükleyen bazı noktalara değineceğim:

Birincisi: Bağlayıcı uluslararası hukuk fikrinin çöküşü: İran'da yaşananlar ve Aksa Tufanı operasyonunun ardından olanlar, uluslararası hukukun seçici bir şekilde uygulandığını ortaya koymuştur; zira gerçek anlamda hesap sorulmadan meydana gelen büyük yıkım ve devasa sivil kurban, Birleşmiş Milletler'e duyulan güvenin kaybolmasına ve kurallara dayalı düzenin meşruiyetini yitirmesine yol açmıştır. Böylece uluslararası hukuk, bağlayıcı bir referans olmaktan çıkıp, güçlülerin elindeki siyasi bir araca dönüşmüştür. Nitekim bugün, Birleşmiş Milletler’in ABD’den gelen mali desteğinin, dokuz şart dışında durdurulmasıyla birlikte en öne çıkan başlık şu olmuştur: Birleşmiş Milletler, sadece Amerika’nın çıkarlarının uygulanmasına boyun eğmedikçe mali destek yoktur.

İkincisi: Caydırıcılık mefhumunun çöküşü:7 Ekim 2023 tarihinde, Yahudi varlığının caydırıcılığı kırılmış, ardından Lübnan, Suriye ve Yemen’de, son olarak da 2026’da Amerika ile onun beslemesinin İran’a karşı yürüttüğü savaşla tekrarlanan kırılmalarla çatışma genişlemiş ve böylece ister Amerika ister Yahudi varlığı olsun yenilmez devlet imajı da kırılmıştır. Büyük devletler artık tırmanışı kontrol altına almaya ya da sınırlamaya bugün hâlâ muktedir değildir. Nitekim büyük devletler, bugüne kadar gerginliğin tırmanmasını kontrol altına almaya ya da kuşatmaya muktedir olamamıştır.

Üçüncüsü: ABD'nin dünya düzeni üzerindeki tekelinin çöküşü: Amerika'nın artık çözümler dayatmaya ya da savaşları önlemeye ve hatta Avrupa ülkeleri, Çin ve Rusya'nın, Hürmüz Boğazı meselesi ve İran savaşı konusunda Amerika ile birlikte olmayı reddetmesiyle birlikte müttefiklerini kendi liderliği altında birleştirmeye muktedir olamadığını gözlemledik. Hatta bugün, Amerika'nın geleneksel müttefiklerinin (Avrupa, Türkiye...) eskisine göre daha fazla bağımsız davranmaya başladığını gözlemliyoruz. Eğer bu, daha da gelişirse, tek kutuplu bir sistemden çok kutuplu bir kaosa geçmiş oluruz ki bu da beklenen bir durumdur.

Dördüncüsü: Avrupa’da Gazze konusunda ve bugün de İran konusunda açık bir bölünme gözlemledik; böylece NATO içinde ittifakın sona ermesine veya bölünmesine yol açabilecek anlaşmazlıklar ortaya çıkmıştır; yani katı blok fikri sona ermiş ve dünya değişken çıkar ağlarına dönüşmüştür.

Beşincisi: Devlet dışı güçlerin yükselişi; tıpkı Hamas ve Lübnan'daki İran partisi ve benzerleri gibi silahlı gruplar... devletin kontrolü dışındaki özel askeri şirketler ve paralel dengeler dayatan sivil aktörlerin ortaya çıkışı gibi.

Altıncısı: Geleneksel ekonomik küreselleşmenin çöküşü; ekonomik korumacılığın geri dönüşü ve ticaretin bir silah olarak kullanılması (yaptırımlar, abluka, tedarik zincirleri...), küresel tedarik zincirlerinin bir ölçüde parçalanması, dünya ekonomisinin ekonomik entegrasyondan rekabet ve çatışmaya dönüşmesi ve ekonominin bir savaş aracı haline gelmesi (enerji, gıda, teknoloji...) gibi. Devletler artık ekonomi ile güvenliği birbirinden ayırmamakta olup, bu da tarafsız serbest piyasanın sonu olarak değerlendirilmektedir.

Yedincisi:Uluslararası kuruluşların acziyeti;zira Güvenlik Konseyi, vetoların sıkça kullanılması yoluyla felçli bir hale gelmiş; Birleşmiş Milletler savaşları durdurmakta aciz kalmış; finans kurumları ise krizleri kontrol altına alamamıştır; bu da mevcut küresel düzenin kurumsal yapısının zayıflamasına yol açmıştır.

Sekizincisi: Bölgesel çatışmanın patlak vermesi; Gazze’den başlayarak ve rejimin düşüşünden sonra Suriye’ye kadar buralar, açık ve sıcak bir çatışma sahası olmuştur; bir zamanlar kendileri için bir kalkan olan İran 2026’da göreceli olarak denklem dışında kalmıştır; yani Orta Doğu bölgesi, birbirine bağlı açık çatışmaların yaşandığı bir çatışma bölgesine dönüşmüştür. Böylece bölgelerimizde en büyük çatışma alanları oluşmuştur; ancak gerçekleşmesinin yakınlaştığı bir anda sihir sihirbazın aleyhine dönecek ve bölge bütünüyle onların ellerinden kayıp gidecektir.

Dokuzuncusu: Liberal değerlerin gerilemesi ve küresel güvenin kaybolması ;zira demokrasi ve insan hakları seçici araçlara dönüşmüş, uluslararası düzenin ahlaki anlatısı çökmüş ve çifte standartları açığa çıkmıştır; bu da bu değerlere duyulan güvenin kaybolmasına yol açmıştır; böylece dünyanın entelektüelleri, Amerika’nın liderliği altındaki liberal değerlere yönelik küresel güvenin perdelenmesini mütalaa etmeye başlamışlardır.

Aksa Tufanı operasyonu, ardından İran savaşından itibaren, uluslararası sistemin şu üç dayanağı çökmüştür:

1- “Uluslararası hukukun” meşruiyeti.

2- “Caydırıcılık ve İttifakların” denetimi.

3- “Uluslararası kuruluşların” yönetimi.

Bu nedenle şu anda bizler, kaotik bir geçiş dönemi olarak tanımlanabilecek bir aşamadayız; yani eski dünya ölme sürecinde olup yeni olan ise henüz doğmamıştır.

Olaylar, eski ve helak olmuş sistemi altüst edebilecek yeni bir ideolojinin fecrinin doğuşuna işaret etmektedir. Bunu ancak İslam ideolojisi gerçekleştirebilir. Nitekim bugün yaşanan büyük olaylar, Allah’ın onun kurulmasına izin verdiği anda İslam devinin gelişinin müjdelerinden başka bir şey değildir.

Nitekim ümmet hazırlanmakta olup bu devin uyanışının yüklerini üstlenmeye muktedir olan partisi de mevcuttur; bu da ümmetin kaotik çoğulculuk aşamasından faydalanmasını kolaylaştıracaktır. Zira Hilafet Devleti, ortaya çıktığı ilk andan itibaren, son nefesini vermekte olan uluslararası hukukun meşru olmadığını ilan edecek ve ne geçmişte ne de gelecekte bu hukukun hiçbir kurumunu ya da kararlarını tanımayacaktır. Sonra sadece uluslararası örflere dayalı yeni bir küresel sistem ilan edecek ve bu devletin tek ümmet mefhumu içindeki yeri onu, ilk andan itibaren irtikaz aşamasından uluslararası duruma etki eden küresel bir merkeze dönüştürecektir.

Elimizde Kitap ve sünnetten türetilmiş ve uluslararası ilişkiler içinde nasıl muamele edileceğine dair gerekli tüm yasaların yanı sıra kelimenin tam anlamıyla devlet adamları olduğu sürece ve ümmetin elinde de, hem iç hem de dış düzeyde hem devleti geliştirmek hem de karşılaşılan tüm sorunları hızlı bir şekilde sadece İslami bakış açısına göre çözmek için çalışan benzersiz düşünme mekanizmasına sahip gençler olduğu sürece; İslami hayat ümmetin dört bir tarafına yeniden geri dönecek, kulların işleri Rabbin emrettiği şekilde gözetilecek ve böylece yer yüzü bereketlerini çıkaracak ve gökyüzü de bereketlerini indirecektir; bunu da Allahu Teala’nın şu kavli doğrulamaktadır: وَأَن لَّوِ اسْتَقَامُوا عَلَى الطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْنَاهُم مَّاءً غَدَقاً “Eğer insanlar ve cinler, Allah’ın yolu üzerinde dosdoğru yürüselerdi, onlara bol bol yağmur verir, rızıklarını genişletirdik.” [Cin 16]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Nebil Abdulkerim

Haber-Yorum

Tayvan ve Trump'ın Açıklamaları

Haber:

Trump, Fox News kanalına Tayvan meselesiyle ilgili olarak şunları söyledi: "Kimsenin bağımsızlığını ilan etmesini istemiyorum, yoksa savaşmak için 9.500 mil yol katetmek zorunda kalırız." Durumun olduğu gibi kalması halinde Pekin'in ada konusunda büyük olasılıkla herhangi bir adım atmayacağını belirtti. Trump sözlerine şöyle devam etti: "Kimsenin 'ABD bizi destekleyeceği için bağımsızlığımızı ilan edelim' demesini istemiyoruz." (arabic.rt)

Yorum:

Trump’ın açıklamalarının ardından Tayvan, Cumartesi günü bağımsız bir devlet olduğunu vurguladı; bu açıklama, Trump’ın Çin’in başkenti Pekin’e yaptığı ziyaretin ardından Tayvan’ı resmî bağımsızlık ilanına karşı uyarmasından sadece saatler sonra geldi.

Tayvan Dışişleri Bakanlığı yaptığı açıklamada, Tayvan’ın “egemen ve bağımsız demokratik bir devlet olduğunu ve Çin Halk Cumhuriyeti’ne tabi olmadığını” söyledi. (El Cezire)

Tayvan dosyasının, iki başkan tarafından görüşme masasına yatırılan en önemli dosyalardan biri olduğu herkes tarafından bilinmektedir. Trump, Pekin’den ayrıldıktan sonra yaptığı açıklamada, ada hakkında Çinli mevkidaşı Şi Cinping ile çok konuştuğunu ancak ona herhangi bir taahhütte bulunmadığını söyledi. Washington ile özerk ada konusunda bir çatışma çıkması uyarısıyla ilgili bir soruya yanıt olarak Trump, başkanlık uçağında şunları açıkladı: “Bunu sanmıyorum... O bir savaş görmek istemiyor ve bağımsızlığa doğru bir hareketlenmeye tanık olmak da istemiyor.” Ve şöyle ekledi: “Tayvan konusunda Şi’nin duruşu çok güçlü ve ben hiçbir yönde taahhütte bulunmadım.”

Çin ise meseleyi, hayati bir mesele olarak görmekte olup bundan taviz vermeyecektir; çünkü bu sadece ekonomik değil, aksine jeopolitik, tarihsel ve varoluşsal nedenlere dayanmaktadır. Trump ve arkasındakiler ise, meselenin hassasiyetini ve bağımsızlığı destekleyen herhangi bir açıklamanın tehlikesini idrak etmektedirler.

Stimson Enstitüsü'nün Çin Programı'nda kıdemli araştırmacı olan Cunningham; Tayvan'ın, Çin'in bakış açısından, ABD-Çin ilişkilerinde gerçekten en önemli mesele olduğunu söyleyerek Çin'in tutumunun şaşırtıcı olmadığını belirtmiştir. Ve şu açıklamayı yaptı: “Eğer Amerika Birleşik Devletleri veya Tayvan, Tayvan’ın hukuki açıdan bağımsızlığına yol açacak belirli adımlar atarsa, Çin ile bir savaşın patlak vermesi ihtimali son derece yüksek olacaktır.” (Şarkul Avsat)

Peki Trump’ın açıklamaları yeni mi, yoksa ABD’nin Tayvan’a ve onun konumuna ilişkin uyguladığı stratejik belirsizlik politikasının bir devamı mı?!

Trump, Tayvan meselesinde ABD politikasını harfiyen uygulamış ve belirsizlik politikasını sürdürmüştür; peki stratejik belirsizlik politikası nedir?

“ABD, Tayvan'a karşı “stratejik belirsizlik” olarak adlandırılan bir politika izlemektedir; bu politika, adaya verilen desteği dengelemekle birlikte Çin'i doğrudan kışkırtmaktan kaçınmayı hedeflemektedir. Bu politikanın aslı, Çin iç savaşının ardından 1949’da milliyetçilerin Tayvan’a kaçıp ayrı bir hükümet kurmasına ve Pekin’in ise kendisini tüm Çin’in meşru temsilcisi olarak görmesine dayanmaktadır. Zamanla Amerika Birleşik Devletleri dâhil olmak üzere çoğu ülke Pekin’deki komünist hükümeti tanımış, ancak Washington Tayvan ile sınırlı askerî ve diplomatik ilişkilerini sürdürmüştür; bunların en önemlilerinden biri, Tayvan’ın kendini savunma gücünü güvence altına almak için adaya silah satılmasını zorunlu kılan yasadır.”

Trump'ın, ABD'nin tutumunun gerçeğini açıklaması halinde– ki bunun, Tayvan'ı Çin'e terk etmemek olduğu bilinmektedir-, “stratejik açıklık” aşamasına geçecektir; bu da Amerika’nın Tayvan’ı savunma yönündeki açık taahhüdünü ilan etmesi ve askerî bir karşılığı tetikleyecek kırmızı çizgilerin belirlenmesi anlamına gelmektedir.

Bazı uzmanlar, belirsizlik politikasının Çin’in arzuları karşısında dayanamayabileceğini ve bunun Çin açısından en önemli ve hayati bir mesele olduğunu düşünmektedir. Bu nedenle Trump, ABD politikasını titizlikle uygulamış ve bundan sapmamıştır; şu ana kadar ABD’nin Tayvan politikasında herhangi bir değişiklik söz konusu değildir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Hasan Hamdan

Haber - Yorum

Fikri İflasları ve Siyasi Başarısızlıkları Nedeniyle Keyfi Siyasi Tutuklamalara Başvuruyorlar

Haber:

11 Mayıs 2012 Cuma günü, dört çocuk babası olan Navid Butt, Pakistan’ın Lahor şehrinde küçük çocuklarını okuldan aldıktan sonra eve dönerken kaçırıldı; komşuların ve aile fertlerinin de tanıklık ettiği üzere onu, devletin şerir güvenlik mensupları kaçırdı. Navid’in kaçırılması, Pakistan’da İkinci Raşidi Hilafeti kurmak için on yılı aşkın süredir devam eden cesur, yorucu ve aralıksız çabaların ardından gerçekleşmiştir.

Yorum:

Keyfi siyasi tutuklama, baskı ve ağızları susturma üsluplarından biri olup zalim rejimler bunu, kendilerine muhalif her türlü fikrî ve siyasi çalışmayı engellemek için kullanmaktadırlar.

Despot rejimler, fikir iflası ve siyasi başarısızlıkları nedeniyle keyfi tutuklamalara başvuruyorlar; çünkü onlar, fikirden korkuyorlar. Bu yüzden fikrin sahibine savaş açıp onu zindanların karanlığına atıyorlar. Yine sadece kalemi ve dili dışında hiçbir şeyi olmayan silahsız bir siyasi muhaliften de korkuyorlar; bu yüzden de onu kaçırıp geride ona dair her türlü izi yok ediyorlar. İşte bunlar, halklarından kopuk olan, hatta onlardan korkan rejimlerdir; bu yüzden zulüm ve despotluklarının karşısında duran herkese demir yumruk indirmektedirlar.

Peki kardeş Navid Buttt’un suçunun ne olduğunu biliyor musunuz?!

Onun suçu, doğru bir dille ve büyük bir azimle İslam davetini taşımak, ümmete doğru mefhumları açıklamak, saptırıcı görüşlerin sahteliğini açığa çıkarmak, Pakistan rejiminin kötü gözetimine meydan okumak, onun utanç verici ajanlığını ifşa etmek ve sömürgeci kâfir Batı’nın planlarını ve Müslüman ülkelerdeki hırslarını açığa çıkarmak için çalışmaktır.

Bu suçlamalar, dünyalarını ahiretleri karşılığında satan adamların göğsüne takılan birer şeref nişanesi olduğu gibi aynı zamanda bu rejimlerin, kendi sözlerine göre meşruiyetlerini kendisinden aldıkları hukuka aykırı davrandıklarının da delilidir; üstelik onlar bu hukuku ve sahip oldukları yetkileri baskı yapmak ve eziyet etmek için kullanmaktadırlar.

Tüm İslam ümmetini, Pakistan rejiminin ve diğer bozuk rejimlerin zorbalığına son vermek için üzerlerine düşeni yapmaya davet ediyoruz; çünkü sessizliğin sürmesi, daha fazla kibir ve firavunlaşmadan başka bir sonuç doğurmayacaktır. Bu nedenle hain yöneticilere karşı bizimle birlikte sesinizi yükseltmelisiniz ki böylece onlar, ellerinin serbest olmadığını ve hiçbir hesap vermeden bize istediklerini yapamayacaklarını anlasınlar.

Ayrıca Pakistan güvenlik birimlerini, Navid Butt’u doğrudan serbest bırakmaya ve onun ailesine ve evine dönmesine izin vermeye davet ediyoruz. Bizler ise, Allah Subhanuhu bize nusret verinceye ya da bizimle sizin aranızda hükmedinceye kadar yolumuza devam edeceğiz. Tarih, fikirlere baskı, zulüm ve hapisle karşı koymanın onları hiçbir zaman ortadan kaldırmadığına şahittir. Özellikle de bu fikirler, sahipleri nezdinde köklü kanaatler haline gelmişse. Ne işkencedeki fiziksel acı ne de hapisteki psikolojik ıstırap kanaatleri değiştirebilir; çünkü zalimlerin hapishanelerinde sadece Navid Butt değil, aksine Navid Butt gibilerden binlercesi bulunmaktadır.

Son olarak size ve hak ehlini gözetleyip duran herkese diyoruz ki; esirlerin, kaçırılanların ve tutukluların üzerindeki zulmü kaldıracak, geçmişte olduğu gibi İslam’ın hükmü altında olan herkese yeniden güvenlik ve koruma sağlayacak Hilafet Devleti’ni kurmak için gece gündüz çalışmaya devam edeceğiz; bu ise aziz olan Allah’a hiç de zor değildir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Rana Mustafa

Haber - Yorum

Fransa, Nüfuzunu Yeniden Elde Etmek İçin İngilizce Konuşan Ülkelere Yöneliyor

Haber:

Fransa, 11-12 Mayıs 2026 tarihlerinde Kenya’nın Nairobi kentinde iki gün süren “Afrika İleri (Africa Forward)” zirvesini düzenledi. Zirve, Fransa’nın Afrika ile ekonomik ilişkilerini yeniden şekillendirmeyi, sanayinin büyümesini teşvik etmeyi ve Afrika’ya küresel mali ve siyasi sistemlerde daha büyük bir söz hakkı vermeyi amaçlayan Nairobi Bildirgesi’nin kabul edilmesiyle sona erdi.

Yorum:

Zirveye yaklaşık 30 devlet başkanı, uluslararası kuruluşların temsilcileri ve 1500’den fazla üst düzey iş insanı ile diğer katılımcılar iştirak etti.

Fransa; enerji, dijital teknoloji, yapay zekâ, deniz ekonomisi ve tarım alanlarında Afrika’ya 27 milyar Dolar (20 milyar Sterlin) yatırım yapma taahhüdünde bulundu.

Cumhurbaşkanı Macron şunları söyledi: “Afrika, dünyanın en genç kıtasıdır… ve daha bağımsız hale gelebilmesi için yatırıma ihtiyaç duymaktadır.” Ve şunları ekledi: “Biz burada Afrika’da, sadece sizinle birlikte yatırım yapmak için bulunmuyoruz; aynı zamanda Afrikalı iş liderlerinin Fransa’ya yatırım yapmasına da ihtiyaç duyuyoruz.” Zirve, sömürgecilik karşıtlarının protestolarına da sahne oldu; hatta bazıları Fransız bayraklarını yaktı. Macron’un, Fransa’nın “Afrika birliğinin gerçek destekçileri” arasında olmakla övünmesinin ardından zirvenin düzenlendiği yerde öfkeli tepkilere yol açtı.”

İlk Fransız-Afrika zirvesinin Fransa dışında veya Fransızca konuşulan Afrika ülkeleri dışında düzenlenmesi on yıl sürdü. Bu ise Fransa’nın, geleneksel nüfuz alanlarının dışında nüfuzunu yeniden kazanmak için yoğun çabalar sarf etmesinin sonucunda gerçekleşmiştir.

Paris’in konumu gerilemiş ve nüfuz alanı ise, marjinalleşmesinin ve Amerika Birleşik Devletleri’nin hegemonyası sonucunda sert bir gerçeklik ve köklü değişimlerle karşı karşıya kalmıştı. Nitekim Paris, özellikle Sahel ülkeleri olmak üzere Fransızca konuşulan Afrika ülkelerinin büyük ölçüde dışına itilmiştir; zira askeri konseyler Paris’e yakın sivil hükümetleri devirmiş ve bu ülkeler de yönlerini Amerika’ya çevirmiştir.

Bu zirve, geniş anlamıyla İngilizce konuşulan ülkelerde düzenlenmesi itibarıyla, Fransa’nın Batı Afrika’daki, özellikle de Mali, Nijer ve Burkina Faso gibi maden açısından zengin ve onun eski nüfuz kaleleri olan bölgelerdeki nüfuzunu kaybetmesinin ardından bir kurtarma hamlesi olarak görülmektedir

Paris’in önünde, Afrika’nın diğer bölgelerinde onları yeniden sömürgeleştirmek, kaynaklarını yağmalamak ve istismar etmek hedefiyle kurnazca bir alçakgönüllülük gösterme stratejisi benimsemekten başka bir seçeneği yoktur.

Bu senaryo, kapitalist ideolojinin başarısızlığına ve gelişmekte olan ülkelerin doğal kaynaklarına yönelik sömürgeci açgözlülüğüne işaret etmektedir. Bütün bunlardan da kötüsü, bu durumun utanç verici yönünün, Allah’ın İslam beldelerinde ve diğer yerlerde kapitalizmi ve sömürüsünü köklü bir şekilde durdurabilecek güçlü bir ideoloji bahşettiği İslam ümmetimizin omuzları üzerinde olmasıdır. İslam'ın hükmünün yokluğunun gölgesinde, bazı gelişmekte olan ülkelerin tamamen sömürgeci güçlere boyun eğmesi, gönüllü olmamıştır; aksine bazı durumlarda zorlu koşullar altında ya da kendisine güvenilebilecek güçlü bir alternatifin bulunmaması nedeniyle gerçekleşmiştir.

Sömürgeci kapitalist güçler gerilemenin tüm işaretlerine tanık olurken, İslam ümmetini ve gelişmekte olan zayıf ülkeleri kurtarmak için Müslümanların Raşidi Hilafet Devleti’ni kurmalarının zamanı gelmiştir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Mesud Müslim - Kenya